MJ 1958-2009

Zo moeten we hem ons herinneren. Als een ster. Jong, cool en onbereikbaar.

Vanochtend zond TMF een compilatie uit van zijn oude clips. Roger en ik keken onderuitgezakt, met een schuin oog (wat had TMF nu met Michael Jackson te maken?). Na een minuut gingen we ervoor zitten. Seconden later stonden we. Op de beat van Billie Jean moesten we ineens bewegen. Eerst nog vertwijfeld, als de puber die in de gelegenheidsdiscotheek een eerste indruk op de meisjes probeert te maken. Dit konden wij niet kunnen, dit konden wij niet, dit hadden wij nooit gekund. Maar toch. We moesten.

Michael Jackson eer je door te dansen.

Hij heeft voor mij nooit écht bestaan. The King of Pop, die kón niet echt zijn. MJ bestaat, maar uit herinneringen. Ogen dicht bij Thriller. Samen met papa mijn eerste cd kopen (van mijn eigen geld?). Dangerous, met die mysterieuze cover. Zes jaar en een glansrijk optreden op de miniplaybackshow in Spanje. De grote neef die zich als Michael verkleedde. De moonwalk die alsmaar mislukte. En mislukt.

Met dank aan Mark nog een prachtig filmpje: “1983, De eerste keer Billie Jean Live Motown, de eerste keer de glitter-glove en de allereerste Moonwalk ooit (legendary)”

The Godfather

Ik ben geen filmkenner. Nee.

Jammer vind ik het wel, maar misschien moet ik me er maar bij neerleggen. Sport mag ik tot m'n specialiteiten rekenen. Muziek, ja, van huis uit. Natuurlijk. Maar films. Ik vind ze niet 'goed', ik vind ze 'leuk'. Ben totaal niet kritisch ook. Goede acteerprestaties maken voor mij een slecht verhaal niet draaglijker. Gek dat ik dit nu zeg trouwens, want de afgelopen jaren heb ik me op luie middagen en avonden uitstekend vermaakt met C-, D- en F-films.

Katerfilms. Huisgenotenfilms.

Laatst begon ik op een onbewaakt ogenblik aan een favorietenlijstje.

Cidade de Deus, Black Cat White Cat, One Flew Over the Cuckoo's Nest, The Last King of Scotland, Slumdog Millionaire, Good Will Hunting, The Talented Mr. Ripley, Dead Poets Society, A Beautiful Mind, Ocean's Eleven, Lord of the Rings, Motorcycle Diaries. In willekeurige volgorde.

(Geachte Blaak, bezingt of bespuwt u maar.)

Gisteren zag ik, voor het eerst in een jaar of zes, The Godfather. Zo'n film kijk je in de wetenschap dat IMDB-kenners hem de beste allertijden noem(d)en. Zelfs ik probeerde mijn kritische oog te openen; ik werd niet teleurgesteld. Marlon Brando is magistraal (dat woord!), net als Al Pacino. En de onvermijdelijke, briljante paardenkopscène. Het restaurant. De bijeenkomst der bazen. Het sinaasappelonheil. Doden tijdens doop. Mama Mia!

The Godfather is góed, zeg ik nu. Een film waarbij de witte wijn die we dronken niet past. Rood, op z'n minst, eigenlijk iets sterks, whisky-achtigs. Deel 2 ligt al op de plank.

Haarfijn hè, die analyse van me? Hm-hm.

Leve de Kampioen

Rent

Jonathan Larson overleed aan een enge ziekte op 25 januari 1996. Een goeie twee maanden later ging zijn meesterwerk in première op Broadway. Rent vertelt het verhaal van acht jonge kunstenaars die, arm en geteisterd door aids, proberen te overleven in het New York van begin jaren ’90.

Gisteren, op 4 juni 2009, speelden de Delftse studenten van Virgiel voor het eerst hún versie van Rent, en wij kwamen voor Tom Collins. Marco als homofiele filosofieleraar in de shit, met lange jas en opapet. Het stuk vloeide, stuiterde en sprong van het ene lied naar het andere. Duizelingwekkend moeilijke nummers. Larson was een jonge componist die het allemaal nog moest laten zien.

Dat Marco een goede stem had wisten we al een tijdje. Toch zat ik versteld op de achterste rij. Een nummer zingen op een zolderkamer is iets anders dan een solo in een volle theaterzaal. Als je dat kan, ben je gewoon een zanger, een echte.

En ook in vertaling zijn de teksten mooi. Tom Collins bezingt met twee vrienden een zonnig toekomstplan.

Santa Fe

New York City

Uh huh

Middelpunt van het heelal

Sing it girl

Het is hier shitty,
Dus het ergste kennen we al

I hear ya

Ach, de enige troost

Als je lijdt aan de hit-the-roadblues

Is waar je ter wereld
Nog verder zou komen na New York

Dat lijkt dan een luxe cruise

Ik zit metafysisch in een soort impasse

En ik haat mijn baan als academicus

Ik foeter in mijn slaap en maak grimassen

Altijd dat getob levert noppes op, dus

We openen een eetcafe in Santa Fe

Oh, zonnig Santa Fe is zo mooi

We openen een eetcafe in Santa Fe

Ver weg van deze shitklerezooi

Oh - oh

Oh - oh

Geef je les?

Ik geef les. Computer Age Philosophy

Aan studenten verslaafd aan MTV

Amerika! Amerika!

Zo esthetisch als jij bent

Maak jij de biefstuk een event

De menukaart wordt een epos op rijm

En dan drum je heel sereen

Als ik de gasten entertain

Met mijn kennis van Plato en van wijn

We openen een eetcafe in Santa Fe

Santa Fe

Daar gaan we verdienen in het groot

Groot , groot, groot

We openen een eetcafe in Santa Fe

Want hier gaat ons brein langzaam dood

Save our brains

We pakken en vertrekken

Voor een odyssee

We zoeken ons geluk en wel snel

We openen een eetcafe in Santa Fe

En vergeten deze Bohemien hel

Oh, oh

Oh, oh

Do you know the way, to Santa Fe?

Je weet wel, cactussen, prairiewolven

Yeah...

Schitteren

Dit is het moment. Xavi speelt de perfecte bal, de kleinste man van het veld springt en kopt. Seconden hangt Messi in de lucht. Hij zweeft. De tachtigduizend fans in het stadion houden de adem in. Camera’s beflitsen de held zoveel ze kunnen. In een desolate hoek van het veld opent de Narcissus van Manchester de mond. Hoe heeft hij ooit kunnen denken dat híj de beste van de wereld was?

Dat is hij niet, namelijk. Lionel Messi wel. De ster die schittert in de lucht.

Rood (1)

Deze avonden waren de beste, dat wist hij. Avonden waarvan je niets verwachtte. Eigenlijk had hij de deur niet uit gewild, maar zoals zovaak hadden zijn vrienden hem kunnen overhalen. Het zou leuk worden. De sociëteit was vanavond het decor van een carnavalsfestijn. In mei. Gewoon, omdat het kon. Natuurlijk moesten ze verkleed. In kleurige pakken en met schreeuwende pruiken zouden ze de borrelvloer onveilig maken. Horden vrouwen waren hem beloofd, struise Brabantsen met de zoete tongval die wisten hoe het feest gevierd moest worden. En in de wetenschap dat Brabantse nachten doorgaans lang zijn, besloot hij de schroom maar van zich af te gooien. Hij ging mee.

Het schilderij heb ik van Graphicz.nl en is van Eric Botermans, volgens mij.

Au

Dus Marco heeft écht geen voetbalvisie.

Voor vijf jaar tekenen, alle macht naar je toetrekken, bliksemsnel Cruijff de deur uit werken, Evander Sno halen, zestien miljoen aan een niet fitte negentienjarige uitgeven en dan na één teleurstellend seizoen de handdoek gooien. Laf is het. Marco zei dat hij niet het idee heeft volgend jaar met Ajax beter te gaan presteren.

Een grandioos pak slaag tegen PSV. Vernederd door dat gezellige Sparta. Met hangen en wurgen derde.

Al jaren lijkt het of Ajax wordt gerund door kinderen die hun speelgoed simpelweg uit hun handen laten vallen als ze er niets meer aan vinden, maar dit is wel heel erg. Meneer Rijkaard, kom ons in godenzonensnaam redden.