3-1

Topspanning in de Zevende Klasse Zaterdag. We zijn in een heuse titelstrijd verwikkeld en zullen alle zeilen bij moeten zetten om kans te houden op het kampioenschap.

Gistermiddag. Er moest weer eens gewonnen worden na twee magere potjes (1-1 en 1-5). De zon sloofde zich uit en verschroeide ons veld van zwart gras en stinkend rubber, maar ons spel loog er niet om, uit tegen het Leidschendamse SEV. Tik-tak-voetbal, vooral in de eerste helft; Scheveningen 8 deed Spanje-op-EK. En ik was zelfs nog dicht bij een goal. Aan het schot mankeerde niet eens zoveel, maar de SEV-keep ging ineens fanatiek gestrekt. Corner.

We wonnen verdiend met 3-1 en spoedden ons naar terras. In het clubhuis werden plaatjes gedraaid, we dronken hemels bier. Volgende week thuis tegen DSO, dé titelrivaal. We zullen zien. Maar de flow, ja, díe is in elk geval terug.

Omdat het kan

Het plan is om met z'n vieren een auto te kopen en daarmee het wijde Europa in te trekken. We gaan van Den Haag via Duitsland naar Oostenrijk, dan door Slovenië, door Kroatië, door Bosnië, via Servië, via Macedonië tot bij de Griekse kust, en dan met de boot naar Turkije, om vervolgens Troje te bereiken.

Troje. We zijn jong en we willen wat.

Deze zomer moet het gebeuren, en zoals het er nu naar uit ziet zullen we een goeie maand onderweg zijn. Natuurlijk dromen we al volop. De auto houdt ermee op bij de Bosnische grens. De Servische politie voert ons aan de honden. In een kroeg worden we uitgelachen door dronken Macedoniërs die de verrassende winst op Ons Oranje nog niet vergeten zijn. Eén van ons trouwt last-minute met een Griekse schone. We vinden een oude schat in Troje die de wereldgeschiedenis op z'n kop zet.

En zo verder. De Homerische helden van 2009.

Vervelend is dat er eerst geld verdiend moet worden. Maar dat komt wel goed, dat komt vast goed. Volgende week dinsdag op gesprek voor hersenloos werk. En hersenloos werk is niet ideaal. Als iemand nog een baan leuke baan voor me heeft, gillen!

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Eclatant

Zelfs de zon liet zich af en toe zien. Koud was het, bleef het natuurlijk wel. Maar we konden en mochten ons warm zingen in dat enorme stadion, waar de sfeer gistermiddag haast Zuiderparkachtig goed was. En we hadden wat te juichen.

Wat een machtsvertoon.

NEC-thuis, dat kán je winnen als je ADO bent. En met een puntje gaat iedereen tevreden naar huis. Daarom was het gisteren zo'n heerlijke pot voetbal. De ongekende weelde van 3-0 vóór, een soepel ballend groen-geel en een meelijwekkend makke tegenstander. Dat arme NEC. Ze raakten hun spits, de lijvige Jhon van Beukering, al na een kwartier geblesseerd kwijt en vervingen hem door een blonde jongen genaamd Worm.

Jhonny naar de Burger King, gierde het stadion.

Heerlijk Haags middagje.

Huisgenoot

Vanavond krijgen we een Duitse dame en een DJ op bezoek. Dat klinkt net zo spannend als het is, eigenlijk.

Roger en ik zijn op zoek naar een nieuwe huisgenoot. Via Kamernet.nl zetten we van de week een advertentie.

...Ben jij die gezellige, spontane, leuke, lieve, nette...
...WE WANT YOU!...
...Heeyyy jij daar! Zoek je ’n kamer?!! Nou, kijk niet verder! ;) ;P :D...

Zo deden we het niet.

Ons huis aan de Korfoedreef in Utrecht heeft zulk ’n geforceerde rooskleurigheid niet nodig. Een droog verhaaltje voldoet. Adres. Huur. Afstand tot het centrum. Onze namen. Bellen.

Vijf mensen reageerden, waarvan er vanavond dus twee op bezoek komen. Ordinair gezegd wordt het gewoon mensen keuren. De Duitse van 22 mailde in bijna foutloos Nederlands dat ze erg geïnteresseerd was. Een leuke foto erbij.

Als ze ook nog kan koken, zit het voor mij goed. Wie weet krijgen we straks een moedertje in huis!

Belofte

En ik had nog zo beloofd veel te gaan schrijven.

Binnenkort, waarschijnlijk morgen, misschien wel vandaag, gaat het weer gebeuren. Het is niet dat ik de afgelopen tijd niets noemenswaardigs heb gezien of meegemaakt. Maar ik vond de woorden er niet voor, had eigenlijk even geen zin.

Kinderachtig gedrag.

Is iedereen in deze schrale periode inmiddels bijgelezen? Om het goed te maken, zal ik de komende tijd wat meer gaan schrijven. Niet méér, als in, één keer per week een verhaaltje, maar misschien wel vier keer. Regelmatig.

Oeps. Wat zeg ik nou? Júist in deze tijden maakt belofte schuld!

Bonus

Ik zou er niet over schrijven, spaar ze ook niet. Het oude Panini-gevoel is weg. Wat heeft Albert Heijn nou met voetbalplaatjes te maken? Schoenmaker, blijf bij je leest. Plus, ik doe nooit boodschappen bij de Ap. Te duur. Een student als ik zit niet in de positie om nog snel even twee blikken doperwtjes op de band te gooien om aan de tien euro boodschappen te komen.

Gisteravond half 9 was de Lidl dicht.

Toegegeven, de AH XL om de hoek doet aardig z'n best om op een Franse supermarché te lijken. Je hebt er de heerlijkste dingen, maar moet er alleen zo belachelijk veel geld voor betalen. Ik ging even wraps halen, want die waren toch in de Bonus. Wraps en verder niks. In twintig seconden stond ik bij de kassa, waar een aardig meisje zestig cent te weinig aftikte en me vervolgens een lading plaatjes in handen duwde. Gevolgd door een liefdevolle glimlach. Fijne avond!

Thuis aangekomen telde ik de pakjes: het waren er zeven. Zeven pakjes, dat zijn 35 plaatjes. Dat kost 'n mens normaal gesproken 70 euro.

Waar ik de gulle gift aan verdiend heb, geen idee. Die plaatjes boeien me verder niet. Tig grijze muizen, een enkele Ajacied (Van der Wiel), een ADO'er (Piqué). En beide delen van de elftalfoto van Feyenoord. Weggegooid.

La Douce France

Op de grand place van Lille is het gezellig druk. Mannen, vrouwen, kinderen en duiven bevolken het plein. Wij zitten op de trappen van het Operagebouw en mijn hoofd zingt Champs Elysées van Joe Dassin. We zijn dan wel niet in Parijs, maar toch, het mag. We praten over een artiest die zichzelf Frans Duits noemt, wat ik een briljante naam vind.

Wat is er zo bijzonder aan deze scène? Op zich niets. Maar we zijn in het buitenland, en de zon schijnt, en ik voel hem, zoals ik hem te lang niet gevoeld heb.

In meerdere opzichten verlicht door de zon.

Later die dag vinden we onszelf terug in een Frans studentenhuis, omringd door zo’n 25 nieuwsgierige locals die ons, wildvreemden toch, verwelkomen alsof ze ons al jaren kennen. De wijn vloeit rijkelijk en goedbedoeld steenkolenfrans klinkt in huis, tuin en keuken.

Natuurlijk laat de zon zich de rest van het weekend niet meer zien. Lille is dichtbij, niet groots, meeslepend of spectaculair. Maar toch: we omhelzen het vakantiegevoel zo stevig als we kunnen.
Op dit moment betekent Nederland regen, studiestress, een lege bankrekening en het vervelende feit dat ik al weken geen normale zin op papier heb gekregen. Er knaagt iets.

En het kriebelt. Ontzettend. Ik moet naar het buitenland.