Op de grand place van Lille is het gezellig druk. Mannen, vrouwen, kinderen en duiven bevolken het plein. Wij zitten op de trappen van het Operagebouw en mijn hoofd zingt Champs Elysées van Joe Dassin. We zijn dan wel niet in Parijs, maar toch, het mag. We praten over een artiest die zichzelf Frans Duits noemt, wat ik een briljante naam vind.Wat is er zo bijzonder aan deze scène? Op zich niets. Maar we zijn in het buitenland, en de zon schijnt, en ik voel hem, zoals ik hem te lang niet gevoeld heb.
In meerdere opzichten verlicht door de zon.
Later die dag vinden we onszelf terug in een Frans studentenhuis, omringd door zo’n 25 nieuwsgierige locals die ons, wildvreemden toch, verwelkomen alsof ze ons al jaren kennen. De wijn vloeit rijkelijk en goedbedoeld steenkolenfrans klinkt in huis, tuin en keuken.
Natuurlijk laat de zon zich de rest van het weekend niet meer zien. Lille is dichtbij, niet groots, meeslepend of spectaculair. Maar toch: we omhelzen het vakantiegevoel zo stevig als we kunnen.
Op dit moment betekent Nederland regen, studiestress, een lege bankrekening en het vervelende feit dat ik al weken geen normale zin op papier heb gekregen. Er knaagt iets.
En het kriebelt. Ontzettend. Ik moet naar het buitenland.

In het kader van Gedichtendag 2009. Niet bang zijn, het is niet van mezelf.


