Nils' Blog

#4 IK OOK HIER?

2012-01-22T18:04:00.001+03:00

En toen was er licht!

Toen al? Jazeker!

Het is nu een goeie twee weken geleden dat ik voor het eerst in een Tanzaniaans bed wakker werd. Dat er in veertien begindagen een hoop kan gebeuren, is me in een bontgekleurd Praags verleden al duidelijk geworden. De eerste, zeg, anderhalve week hier stond in het teken van acclimatiseren. Het ging er rustig aan toe: ik kuierde wat door de buurt, had nog een Leids essay te schrijven dat in Nederland door alle voorbereidingsdrukte op mijn bordje was blijven liggen (one down, two to go) en reisde voor de eerste keer per daladala, het openbaar vervoermiddel van Dar es Salaam. Ach, de daladala, een absoluut fenomeen waar ik in een volgende post uitgebreid over zal vertellen. Wat foto’s betreft bleef, zoals jullie hebben gezien, de oogst beperkt.

Nu is het hier vier uur ’s middags en ben ik pas een halfuur op.

Ja hallo, we zijn hier in Tanzania, waar de tijd in dienst van de mens lijkt te staan in plaats van andersom. Hier is een klok, zie maar wat je ermee doet. Als het gezellig is in de disco, kan het zomaar gebeuren dat je een nacht niet slaapt. Of twee, achter elkaar. Maar denk niet dat ik er nu als een zombie bij zit. Hier is het lekker weer en licht, overal is het licht. De haan kraait de hele dag door. Dat betekent lekker wakker worden, altijd met het goede been uit bed stappen en direct op volle toeren draaien. Het zalvende ruisen van de airco… Oh, de tropen!

Goed. De afgelopen week was overweldigend, er is een hoop gebeurd. Het belangrijkste, iets dat zowel op het gebied van mijn onderzoek als in de sociale sfeer een hele hoop deuren heeft geopend, is dat ik me heb aangesloten bij het Tanzania Heritage Project. Zoals veel van jullie al weten ben ik hier in Dar es Salaam om research te doen naar de (sociale) geschiedenis van Muziki wa Dansi, letterlijk ‘muziek om op te dansen’. Dansi is nog het best te vergelijken met jazz van, eh, de Cubaanse slag. Veel mensen hier noemen het ‘Tanzanian rumba’; de eerste Dansi-artiesten haalden hun inspiratie uit Latijns-Amerika en vermengden Guantanamera met soukous, een gitaarmuziekgenre uit het nabijgelegen Congo en verschrikkelijk catchy. Dansi is vandaag de dag nog steeds heel populair, maar vooral bij de oudere generatie. De jongeren in Tanzania, eigenlijk in heel Oost-Afrika, zijn tegenwoordig helemaal in de ban van bongo flava – hiphop. In de jaren zestig, zeventig en tachtig domineerde Dansi echter de bars en discotheken; jong en oud gingen er op los. Die drie Dansi-decennia staan ook bekend als de ‘formative years’ van de republiek Tanzania, die in 1964 het levenslicht zag nadat de tot dan Britse kolonie Tanganyika en het nabijgelegen eiland Zanzibar aan elkaar werden uitgehuwelijkt. Ik onderzoek hier de populariteit van Muziki wa Dansi tegen de achtergrond van de politieke turbulentie in de sixties, seventies en eighties.

Poeh. Misschien is het een goed idee om een wekelijkse ‘collegedag’ in het leven te roepen. Ja! Voor wie het interessant vindt, zal ik een keer per week iets posten over mijn onderzoek. Is voor mezelf ook handig e.e.a. helder uiteen te zetten; dit hele avontuur moet uiteindelijk toch resulteren in een zestig pagina’s dikke scriptie!

We waren gebleven bij het Tanzania Heritage Project. Een Amerikaans meisje, Rebecca Corey, is op het fantastische idee gekomen zich in te gaan zetten voor het behoud van 100.000 uur aan authentiek Tanzaniaanse muziek. Al de prachtige Dansi-hits die mij ertoe aan hebben gezet naar Dar es Salaam te trekken, liggen in vinyl- en cassettevorm weg te teren in de archieven van Radio Tanzania Dar es Salaam (RTD), het aan de overheid gekoppelde radiostation dat Dansi tijdens zijn hoogtijdagen de hoofdstedelijke huiskamers in slingerde. We hebben het over iets van vroegâh– als niemand iets doet, zullen al die ouwe platen en cassettebandjes vergeten worden en dus vergaan. Rebecca’s project is in het leven geroepen om die eindeloze archieven te digitaliseren, en tegelijkertijd de muziek opnieuw aan de man te brengen in de vorm van downloadbare mp-3’tjes, een Best of-cd en een documentaire. Rebecca is een gepassioneerd meisje en gezegend met Koreaanse ijver. Ze is hard en succesvol bezig haar project onder de aandacht te brengen, en verschillende (voormalige) Dansi-artiesten hebben hun enthousiasme en bereidheid tot medewerking uitgesproken. The Citizen, een van de kranten hier, duikelde via good old Google zelfs een verhaal op dat het magazine van Rebecca’s universiteit over haar schreef, om het vervolgens paginagroot te publiceren. Alsjeblieft dankjewel. Natuurlijk is het project niet lang geleden begonnen, en natuurlijk ben ik hier precies nu, natuurlijk heb ik het op een onbewaakt moment op internet gevonden, en natuurlijk staat mijn verblijf hier volledig in het teken van het interviewen van de oude sterren uit de Dansi-scene.

Natuurlijk sloegen Rebecca en ik de handen ineen.

Noem het een gevalletje ‘op het juiste moment op de juiste plek’: het enige element dat het project nog miste, was een wetenschappelijke verantwoording, iemand die een en ander in historische context kon plaatsen en een werk kon schrijven over de geschiedenis van de bands en het politieke en sociale karakter van Dar’s muziekscene in die tijd. Mijn lieve vader had zich hier zonder twijfel bediend van de gevleugelde woorden: ‘Ik ook hier’? Vanaf nu doe ik dus ook mee met het Tanzania Heritage Project, en als het even meezit kan ik Rebecca vergezellen naar gewichtige meetings met muzikanten, mensen van Radio Tanzania, medewerkers van het nationaal archief of andersoortige grote en kleine vissen. Het is simpel: ik schrijf alles op, plemp er terug in Leiden wat theorie tussen en schrijf zo een scriptie die aan de ene kant in het hier en nu staat, maar aan de andere kant een soort getuigenis is van ‘die goeie ouwe tijd’. De herinnering, en dus de muziek, levend houden met mijn eindwerkstuk: het lijkt me een fantastisch en nobel streven.

Juist, zo ziet het ideaalplaatje er dus uit. Het is niet gezegd dat alles zo soepel en super verloopt, maar dit is in elk geval het streven. Vóór mijn ontmoeting met Rebecca had ik zeker niet stil gezeten en mijn eerste stappen als Thunderbird al gezet. Een onschuldig uitje met een Duits meisje dat hier stage loopt bij het Goethe-Instituut resulteerde in een hopelijk héél waardevolle connectie. Terwijl we op een avond onze pizza zaten te happen kwamen we haar baas tegen, die er bij kwam zitten. Even maar, zei ze, ze had het druk: het instituut organiseert op 3 februari een kleinschalig muziekfestival waar drie muzikanten komen optreden die ik voor mijn onderzoek gráág zou willen spreken. Een van hen is Mzungu Kichaa, letterlijk ‘gekke blanke’. Kichaa is een van de populairste bongo flava-artiesten van dit moment, en trekt in heel Oost-Afrika volle zalen. De grap: Mzungu Kichaa is een Deen. Eigenlijk heet hij Espen Sörensen. Veel vreemdere eenden in de bijt kom je niet tegen. Sinds zijn zesde woont hij in Afrika, een man die zich, waar hij ook woonde, heeft willen en kunnen aanpassen als Mowgli in de jungle. Spreekt vloeiend Swahili, kan dansen als een Maasaikrijger en voelde zich als kind zwaar ongemakkelijk als hij op (Deens) familiebezoek schoenen moest dragen. Goed, een aparte dus. Zodra ik tegen die vrouw van het Goethe-Instituut over hem begon, riep ze uit: Kichaa! Goed dat je het zegt, die moet ik nog bellen! Dus dat deed ze maar meteen, en nadat het noodzakelijke besproken was, gebaarde ze naar mij. Of ik hem even aan de lijn wilde? Op het juiste moment op de juiste plek zijn: mijn vlak voor vertrek aangeschafte Reeboks dienen sinds ik hier ben echt als Wondersloffen van Sjakie. Espen – mag ik Espen zeggen? – nodigde me uit om op 3 februari, vroeg in de middag, bij hem langs te komen. Dan, voordat het muziekfestival begint, is hij aan het repeteren met zijn maat en collega King Kiki.

Wie is King Kiki? Een absolute maestro van Muziki wa Dansi.

Jongens, ik kan blijven vertellen, maar waarschijnlijk zijn jullie je aandacht allang kwijt. Er gebeurt veel, ik ontmoet geweldige mensen, begin het ritme te voelen en word al aardig bruin. Vanaf nu dus een keer per week college, of in elk geval op regelmatige basis. Tot slot nog wat beeldmateriaal met z'n verhaal. Un abrazo muy fuerte - we houden contact!

Erasmus en Benson Rukantabula, tweelingbroers en allebei betrokken bij het Heritage Project. Topgozers, ben nu al dikke maten met ze!

Met Rebecca en Benson in het geïmproviseerde kantoortje, een ruimte van de Open University of Dar es Salaam, waar de broertjes werken.

Vrijdag werd onze samenwerking beklonken, en diezelfde avond vielen we met onze neus in de boter: Mlimani Park Orchestra, al sinds jaar en dag Tanzania's populairste Dansi-band, trad op!

Shasha is hier in Dar mijn 'partner in crime'. Een gouden vent die altijd in is voor een feestje.

We weten waar we het voor doen :)

DDC Mlimani Park is een instituut en bewees vrijdagavond nog altijd een fantastische liveband te zijn. Om een idee van de muziek te krijgen: in 1980 was dit een enorme hit. Zoals alle Dansi-nummers begint Mtoto Akililia Wembe rustig, misschien zelfs een beetje saai. Maar probeer het hele nummer af te luisteren, en let vooral op het laatste gedeelte: het hoge soukous-gitaartje klinkt, mensen melden zich op de dansvloer, het gaat los!

#3 VANAF HET BALKON

2012-01-13T14:02:00.000+03:00

Daar zijn ze dan - de eerste beelden!

Zoals jullie uit mijn eerste blogje misschien al hebben kunnen opmaken, is het 'zomaar' maken van foto's in deze contreien geen sinecure. Er wordt vreemd, en in veel gevallen boos, opgekeken als je zonder aankondiging je camera tevoorschijn haalt en begint te klik-klik-klikken. Daarom maar even bescheiden beginnen. Aanschouw: mijn kamer!

En vooruit, een korte impressie van Kimweri!

Untitled from Nils von der Assen on Vimeo.

#2 KAKOFONIE

2012-01-12T18:26:00.003+03:00

Toeval bestaat niet. Gisteravond las ik in Kapuscinski’s magistrale bundel Ebbenhout voor het eerst over de revolutie op Zanzibar, een coup die zich in 1964 met vleermuisachtige snelheid voltrok en de machtsverhoudingen op het eiland (de sultan werd door het leger verdreven) in één nacht tijd voorgoed veranderde. Vandaag, op 12 januari, viert heel Tanzania de 48ste verjaardag van de revolutie. Mannen, vrouwen, kinderen, allemaal zijn ze vrij. Dat betekent dat het gebruikelijke rumoer in onze straat – het gegil en geren van kleine watoto, het met tussenpozen ferme gekukeleku van de haan, Congolese gitaarmuziek die uit de speaker van de overburen schalt, voorbij scheurende daladala-busjes – zo’n beetje vertienvoudigd wordt.

Het is hier genieten. Kimweri Avenue – snel foto’s, echt – is een écht Afrikaanse straat, waar op mij en m’n twee huisgenoten na nauwelijks een mzungu te bekennen is. En blanken zijn nieuws: de halve buurt schijnt ons al te kennen.

Ik had ervoor kunnen kiezen veilig tussen de expats te gaan wonen. In Oyster Bay, een paradijs, waar altijd een koele wind door de palmbomen waait, het strand met zijn luxe beach clubs om de hoek is en je peanutbutter & jelly haalt in de Amerikaans aandoende supermarkt. Oyster Bay, dat is een gouden kooi met daarbinnen uitspanningen als de Diplomats Only Club, in een gebied waar volgens de overlevering de mzungu eerder regel dan uitzondering is. Mensen wonen hier een jaar, laten zich per taxi in rondjes vervoeren, nippen cocktails en vertellen iedereen die het maar horen wil hoe fantastisch ‘het leven in Afrika’ is. Naah. Geef mij maar het stof en de beestenboel. Gus de Gekko is een stamgast op ons balkon, en een eindeloos bataljon mieren houdt huis in de keuken. Het gaat me hier vooralsnog trouwens prima af zonder muggenspray!

#1 KARIBU TANZANIA!

2012-01-10T18:48:00.000+03:00

Oeps.

Ik loop het balkon op en kijk uit over Kimweri Avenue, de straat die ik in ieder geval de komende drieënhalve week mijn thuis mag noemen. Zodra ik mijn camera tevoorschijn haal om vast te leggen wat ik zie - een rij mannen en vrouwen op stoeltjes, geinend om een kind dat net tot afgrijzen van zijn moeder heeft geprobeerd zich van z'n schooluniform te ontdoen - kijkt de oudste man van het stel me recht aan.

E! Ehééé!

Ik herken een BA Baracus-blik en verdwijn snel naar binnen. Geen foto. Wat ik had kúnnen doen: mijn glimmendste glimlach opzetten, een verontschuldigend gebaar maken en met pathos en volume SAMAHANI, MZEE! roepen. Sorry, ouwe! Maar ik ben nog maar 'n groentje, heb de woorden soms nog niet, en kan mijn overbuurman maar beter te vriend houden.

* * *

Omdat het vliegtuig twee uur later dan gepland uit Amsterdam vertrok, en er bij de tussenlanding in Arusha een technisch probleem moest worden verholpen, komen we pas twee uur na middernacht aan in Dar es Salaam. Ondanks het late tijdstip is het buiten dertig graden. Binnen, in het volgepakte halletje waar ik een visum hoop te bemachtigen, neigt het naar zestig. Drijfnat ben ik. Angstzweet? Ja. Ik herinner me de hysterische taferelen die Cees Nooteboom beschreef bij zijn aankomst in Dakar. Uren wachten, een mensendichtheid als in een Tokiose metro en hordes klauwende handen. Maar dat was lang geleden, en eigenlijk valt de drukte me nog alles mee. Een gigantische man met een verwarrend jong gezicht neemt zwijgend mijn paspoort aan en plempt het neer bij een van de zeven loketjes. Voor het loketje naast me staat een Amerikaan te schreeuwen, de zelfde man die ik een halfuur eerder nog prinsheerlijk achter me heb zien slapen. Vijf minuten, twee foto's en vier handafdrukken later heb ik mijn visum. In de aankomsthal kijk ik recht in de ogen van Shasha, die temidden van wat vrienden en vriendinnen op een bankje zit. Opgelucht gelach. Welkom! Karibu Tanzania!

Het einde en een nieuw begin

2010-04-11T14:37:00.006+03:00

Het is zover: dit is dan de laatste adem van Nils' Blog, versie 1.0. Veranderingen op e-mailgebied, alsook de behoefte aan bigger, better enzovoort, hebben geresulteerd in de geboorte van 2.0, het sexy zusje van.

Zegt het voort: vanaf nu zet ik mijn zinnen op

http://nilsferdinand.blogspot.com

Tot daar!

Oostwaarts - yes!

2010-03-07T14:13:00.002+03:00

3 March 2010

Beste Nils,

Middels deze brief stellen we je op de hoogte van de uitslag van de selectieronde voor buitenlandstudie 2010-2011 via de Faculteit Geesteswetenschappen. Jij bent genomineerd voor een studieperiode gedurende semester 1 van 2010-2011 bij de volgende universiteit:

Univerzita Karlova v Praze (Tsjechië)

Na zdravi! Het lot is me weer eens goed gezind. Verdere informatie volgt, kameraden!

Zonnestralen

2010-02-24T18:28:00.003+03:00

De afgelopen twee dagen liet de zon zich zo nu en dan even zien. Toen ik gisteren het universiteitsgebouw uitliep en een warme lichtstraal mijn gezicht bescheen, begon ik ineens woorden als “terras”, “aangenaam” en “sokken” te mompelen. Zoals wel vaker liep Martin Bril door mijn hoofd.

Het is niet lang meer tot rokjesdag. De fantasie mag vast even buiten spelen.

Met het ontluiken van de lente zal het binnenkort ongetwijfeld potentiële zomerhitjes gaan regenen op de blogs. Hier mijn nominatie, met dank aan Naomi.

La Pegatina – Miranda.

Los hermanos fantasticos; ze zijn erbij op Lowlands 2010. Ik trouwens ook!

Krant

2010-02-22T20:10:00.003+03:00

Mijn overbuurman heet AH XL, en dat is een luxe. De enorme Albert Heijn komt tenminste een béétje in de buurt van de Franse super- of hypermarchés, die altijd het vakantiegevoel opwekken en waar je je zo heerlijk in chaos kunt wentelen. Je kunt er alles krijgen, van zielig duur tot fijn goedkoop, en in één van de twintig rijen is het nooit lang wachten.

Iets intrigeert me.

Voor de deur wordt iedere bezoeker steevast, dag in dag uit, opgewacht door een jonge straatkrantverkoper. De jongen vertoont zich nooit zonder zijn wintermuts, donkerblauw met oorflappen en bloemmotief. Iedereen die de AHXL binnengaat krijgt een krakend Goedemiddaaag!, dat Chinees klinkt. De jongen is van Marokkaanse origine, dat zie je.

Hij trotseert wind en regen, is vasthoudend, bijna nooit vervelend en wenste me inmiddels al honderdduuzend goedemiddaaags toe. Toch heb ik hem nog nooit een knaak gegeven of een krant gekocht. Waarom? Omdat ik niet begrijp wat hij daar doet, voor Appies platgelopen deur. Hij is jong, van mijn leeftijd denk ik, en uit de spaarzame woorden die ik hem ooit met rondhangende vrienden heb horen wisselen maak ik op dat hij redelijk kan communiceren.

Is hij te lui voor een baan, óf laat hij zijn ouders in de veronderstelling dat hij werkt. Wie zijn die ouders? Heeft hij ze? Broers, zussen, ooms, tantes, bewonderaars? Waarom stapt hij niet eens naar binnen voor een plek achter kassa achttien?

Ik ga het hem niet vragen. Dan moet ik ook meteen een krant kopen.

Slecht?

Profeet (II)

2010-02-17T16:03:00.003+03:00

AC Milan wordt op eigen veld weggespeeld en de profeet redt wat er te redden valt. Een groepje supporters – maand krom gelegen voor wedstrijdkaarten, morgen weer vroeg aan 't werk – beent nog vóór het einde moedeloos naar de uitgang.

In hun rug doet Clarence aan magie.

Het is de achteloosheid waarmee hij het balletje binnen legt. De listigheid van de oude vos. Tijd om te juichen is er niet, maar is ook niet nodig. Zo'n doelpunt moet je vieren alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zeker als je een profeet bent.

En dan Van der Sar. Krimpt spontaan een centimeter, zet zijn tanden in een homp gras en denkt: een lulletje, dat ben ik, soms.

Stof blazen

2010-02-12T00:21:00.002+03:00

Gewoon zo'n dag.

In de afgelopen weken heb ik me op deze plek regelmatig opgehouden. Lezend, niet-schrijvend. Eerder steunend. Die kop van Poesjkin komt me ondertussen de keel uit, laat dat duidelijk zijn. Staren naar je eigen stuk, dat allang gelezen is door al die mensen die zich onderhand niet eens meer afvragen wanneer Nils' Blog, zo log, zich weer eens beweegt. Voor iemand die van schrijven houdt, voor iemand die in de toekomst schrijvend zijn brood hoopt te kunnen verdienen, is het moeilijk als de woorden niet komen. Vannacht, vlak voor de droom, kwam een flauw zinnetje in me op.

Als schrijven de zin van mijn leven is, waar blijft dan de zin van mijn leven?

Ach ja. Vervolgens droomde ik dat ik in Oran was, wat gek is, want ik heb nog nooit een glimp van de stad opgevangen. Geen afbeelding op internet, geen tv-shot, niks. Oran ligt in Algerije, dat wist ik toevallig; een vage herinnering aan Camus' La Peste. Ik loop een straatje in, naar boven. Voor me tekent de zee zich af. Geuren en kleuren van de Mediterranée. Een mannetje kruist mijn pad, zegt: je bent in Oran! De wereld is zonovergoten. In een droom kan zoiets.

Al de hele dag spookt de droom me door het hoofd. Ik google Oran en neem me voor Camus weer eens te lezen. Zo moeilijk was dat Frans toch niet? In Utrecht: sneeuw, een pak zelfs, en snijdende kou. Een vriendelijk poederfeest vergeleken met het spiegelgladde Hamburg waar ik met studievrienden het weekend doorbracht. Min vier en tal van halsbrekende toeren – voor thank you lord bestaat geen mooie Duitse term, maar de Engelse voldoet. In Hamburg kregen we alles wat we wilden: lelijkheid, de zee, verse vis – oh, haringkar bij nacht! Vrouwen die uien scheppen! – en een viezige technobeat die ons tot de ochtend in een louche club geplakt hield. Het was fantastisch.

Poesjkin trouwens. Het vak sloten we inderdaad af met een heildronk op de literaire meesters van het Russische – “Heren gezworenen, het ijs is gebroken!” – en ik las als klap op de vuurpijl De twaalf stoelen, het grappigste boek dat de voorbije 21 jaar mijn pad kruiste. Een boek waarbij in elke zin, een grap voor het oprapen ligt. Mijn lach was soms geluidloos, vaker schaamteloos, een keer of vijf bulderend. Verlicht door dit meesterwerk nam ik gistermiddag de verzamelde werken van Tolstoj mee uit de bieb. Oorlog en Vrede kon me precies twee bladzijden boeien. Na bijna tien pagina's – die voor de helft uit Franse tekst bestonden – hield ik het voor gezien. No love lost, meteen kwam de berusting. Die Tolstoj was uiteindelijk ook maar een bebaarde pias, bevangen door een Jezus-complex.

Laatst vroeg iemand me wat ik van alles het meest met anderen besprak. Onmiddellijk schoot het enig juiste antwoord me te binnen. Toekomstplannen. Wat ga ik? Waar zullen we? Wanneer wil ik? Al lang geleden heb ik mezelf ontmaskerd als denker. Een denker meer dan een doener. In mijn hoofd gaat een boel om, waardoor het vaak omloopt van dingen die nog moeten komen. Als derdejaars student Taal- en Cultuurstudies kom ik dagelijks nog dingen tegen die me mateloos fascineren, een paar dagen mijn volledige denken in beslag nemen, om vervolgens stilletjes een kamertje in mijn brein te boeken. En dat niet meer te verlaten.

Mijn studie is als geesteswetenschap multi-disciplinair. Dat wil zeggen: ik volg vakken bij geschiedenis, literatuurwetenschap en conflictstudies. Op die manier wordt mijn brede belangstelling gevoed, maar het maken van keuzes valt me zwaar. Er is zoveel moois. Ik lijk te gaan afstuderen in de hoofdrichtingen Internationale Betrekkingen en Kunst- en Cultuurgeschiedenis, maar zou me ook moeiteloos volledig kunnen overgeven aan Anglo-Amerikaanse literatuur of Afrikaanse folklore. Knopen doorhakken betekent voor mij nog te vaak: het moeten wegstrepen van andere mogelijkheden. Kon ik mezelf in zessen delen, ik zou het doen.

De kunst is nu om de waarde van al die mogelijkheden in te gaan zien, en zoveel mogelijk kansen te pakken. Tot nu toe gaat het goed. 2010 is me goed gezind. Dingen lukken. En als ze niet lukken, volstaat een korte innerlijke sprong over het hek om alles in een positief licht te zien. Italo Svevo's Bekentenissen van Zeno is wat dat betreft mijn handboek. Hoofdfiguur Zeno weet alles wat er in zijn leven gebeurt in zijn hoofd zó te beredeneren dat hij er opgewekt van wordt. Hij zoekt voortdurend verantwoording bij zichzelf; zijn acties beziet hij, met de nodige omwegen, voortdurend als bijdragen aan zijn persoonlijke ontwikkeling. Elke keuze is automatisch de juiste, precies omdat het zíjn keuze is.

Dat ik een denker, een peinzer ben, heeft ervoor gezorgd dat ik de afgelopen tijd weinig geschreven heb. De woorden kwamen niet, omdat ik geen zin goed genoeg achtte door andere mensen gelezen te worden. Nu weet ik wat me te doen staat. Doen. Me niet al te zeer meer bezighouden met stijl en inhoud. Desnoods uit niets, iets maken. Schrijven als een vloeiende beweging, zinnen eerst achter elkaar opschrijven en dan pas slijpen. Als zelfs Blaak een blogblock kan hebben, is het een doodnormaal verschijnsel. Hopelijk zet hij zich er snel overheen. Nu ik zelf mijn langste blogbericht ooit heb getypt is me duidelijk dat het schrijven weer leuk is geworden. Een droom over Oran volstond!

Zo.
Vanaf nu wordt het alleen maar luchtiger.

Russen

2010-01-07T19:48:00.004+03:00

Moderne Russische Literatuur moet toch wel een van de leukste vakken zijn die ik heb gevolgd. Al weken ga ik met het grootste plezier naar college. Toen de cursus begon, had ik nog nooit een letter van een Russische schrijver gelezen. Nu ik me heb ondergedompeld in het werk van mannen als Tolstoj, Gogol, Dostojevski en Babel, moet en zal ik ooit voet zetten in Sint Petersburg en Moskou.

Wat het geheel nog meer cachet geeft: mijn docent is een bijzonder aimabele kerel. Arthur Langeveld is een kei in zijn vak, heeft een hoop vertalingen op zijn naam staan en weet hoe hij studenten moet benaderen. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk.

Er is nog iets. Eindelijk begin ik iets te begrijpen van de klemtonen van het Russisch. De namen. Hoe je ze uitspreekt. Het mysterie-Abrámovic/Abramóvic fascineert me al tijden.

Het geheim? Er is geen systeem!

Wat de klemtonen betreft is het een kwestie van weten. Alle logica ontbreekt, vertelde meneer Langeveld me toen ik hem er na het eerste college naar vroeg. Een lijstje interessante namenweetjes:

Tolstój
Toergéénjev
Nabókov
Gogól
Arshávíén
Abramóvic
Póésjkin
Lénien

Zo leer je nog eens wat!

(Volgende week dinsdag is het laatste college. Als ware Russen zullen we, geholpen door goedkope wodka, een gevoel van melancholie oproepen en de collegereeks op een waardige manier beëindigen.)

De afgebeelde man is de Godfather, Alexander Pushkin.

Tien jaar

2010-01-03T17:02:00.004+03:00

Na een heftige omhelzing van het nieuwe jaar die de aanduiding slemppartij bijna verdient, behaagt ons stoffelijk overschot zich op 1 januari gewoontegetrouw in het warm van de rode luierstoel. Met dikke ogen kijken we wat naar het schansspringen. Dan volgt zelfs even ijshockey, waarna we good old Barney een dartfinale eervol zien verliezen.

Ik herinner me dat we Van Barneveld vroeger, in een moment van gekte, een GEFELICITEERD!-kaartje hebben gestuurd toen hij het befaamde Lakeside-toernooi won. Gek genoeg weet ik nog precies waar die kaart naartoe ging: IJsselstraat 22. Grappig dat zo'n detail me nog zo helder voor de geest staat; het moet toch al zo'n tien jaar geleden zijn.

Tien jaar.

Lisa mijmerde, terwijl we op de buis Volendammer kindertjes voorbij zagen dartelen: gek dat wij nu ook kunnen denken in periodes van tien jaar. Ze weet nog precies waar ze tien jaar geleden was. Als jonge twintiger (welja!) heb ik nu één volledig decennium bewust meegemaakt. Ik kan zeggen: de jaren nul, daar was ik bij.

Natuurlijk zijn er verschillende ijkpunten waaraan mijn geheugen zich ophangt (lelijke zin). Het begin van het millennium (het enorme reuzenrad in Londen), 9/11 (brugklaskamp in Soest), vrienden, lachmomenten, huilmomenten, Coldplay (dé muziek van mijn tienerjaren), epische reizen, meisjes, feestjes, vijven en zessen, zevens en achten, heel veel vragen en aardig wat antwoorden, die op hun beurt weer zoveel vragen oproepen.

Benieuwd wat de jaren tien zullen brengen.

Profeet

2009-12-24T16:17:00.002+03:00

Toevalligheden leidden ertoe dat ik me vorige week een halve middag tussen aanstaande muziekwetenschappers ophield. Het college ging over authenticiteit en de vraag wat échte muziek is. De hippe docent – futuristisch montuurtje, warrige krullenbos, rode vouwfiets tegen de muur – hield een vurig betoog en keek zo nu en dan bedachtzaam rond. Op een zeker moment ging hij als Rodins Denker op zijn bureau zitten en mompelde: “Een profeet is nooit een profeet in eigen huis.”

Mijn kompaan en ik wisselden een blik van verstandhouding. Onmiddellijk doemde het beeld van Clarence Seedorf voor me op.

Clarence, de vroegwijze en welbespraakte voetbalvedette. De donkerhuidige kosmopoliet die over de hele wereld vrienden de hand schudt, zich bewust van zijn voorbeeldfunctie en bekend met het klappen van de zweep. Zijn teamgenoten bij het grote AC Milan zijn een en al oor als Clarence wat zegt, wetend dat zijn woorden hout snijden. Drie jaar geleden bezong hij Papa Silvio op diens jubileum.

I’m sitting on the dock of the bay
Watching the tide roll away.

Zou hij ooit president van Suriname worden?

Zo gerespecteerd als hij is van Afrika tot in Amerika, zo onbegrepen voelt hij zich in Nederland. Bij Clarence zien we een gefronste wenkbrauw voor ons, een kring onder de ogen, een hand voor de camera. De bondscoach durft zijn vingers niet aan hem te branden en wij, zijn zestien miljoen ambtgenoten, zullen het over hem nooit eens worden. In de Bijlmer is hij een held, in Oud-Zuid een lastpak. Wat zou voor Clarence échte muziek zijn? Soul, toch? Een blues kan hij vast waarderen. Clarence identificeert zich graag met de lijdende klasse.

Ik hoop van harte dat hij zich na zijn voetbalcarrière niet, zoals Gullit, verliest in beschamende tv-optredens. Seedorf danst op het ijs. Koken met Clarence. Alsjeblieft niet. Nee, laat hem maar bezig blijven met zijn charity-organisaties, ver weg van mensen die hem niet moeten. De paria als president, profeet of filosoof. Echt.

Campingdisco

2009-11-12T21:04:00.003+03:00

Je hebt feesten en feesten.
Zaterdag 31 oktober was ik getuige van een FEEST.

In huize VD45, gelegen in de kleurrijke wijk Lombok te Utrecht, wonen meer dan twintig mensen. Die hebben noemenswaardige dingen met elkaar gemeen:
1) Ze weten hoe ze een grandioos festijn uit de huisgrond moeten stampen
2) Ze zijn niet te beroerd zoveel mogelijk vrienden van die kwaliteit te laten meegenieten.

En dus was het op de rand van vorige maand Campingdisco in Lombok. Mogelijkheden om me in stijl te (ver)kleden laat ik doorgaans niet liggen. Dat ik op de dag vóór het feest een huiveringwekkend lelijk, maar daardoor ontroerend charmant Ronald Koeman-shirt opduikelde, deed me al inzien dat het lot zijn uitnodigende kreet naar me geroepen had. De Disney-hoed en een oud voetbalniemendalletje deden de rest.

Het werd laat, het was leuk. Wie is dat leuke meisje dat naast me zit?
Een leuk meisje dat naast me zat.

Hardcore Troubadour

2009-11-05T16:41:00.003+03:00

Steve Earle is vier jaar jonger dan mijn vader. Hij ziet er best wat ouder uit. Ze noemen hem een hardcore troubadour, een man die goed bekend is met de put. Lang leefde hij in een rotzooi van coke en ruzie met de wereld. Maar binnen de ondraaglijke rauwheid van zijn bestaan was er, en is er, altijd nog de muziek. Country om ademloos naar te luisteren. Over ruim twee weken speelt hij op het Crossing Border Festival. In ons Den Haag. En ik ben er niet bij.

Shit happens. Gelukkig lenen zijn nummers zich ook, en misschien wel juist, voor de huiskamer. Laat het buiten dan maar regenen.

Goodbye, 1997.

J. Kessels: The Novel

2009-10-15T13:08:00.004+03:00

Vanuit Tilburg is de link met Breda en de Hamburgse hoerenwijk snel gelegd. P.F. Thomése vertelt het verhaal van twee vrienden (J. Kessels en hijzelf) die in een knotsgek avontuur verzeild raken, dat hen langs treurige toplesstentjes, een Turkse pooier, FC Sankt Pauli en een nogal foute NAC'er leidt. Ze overleven op koffie, country en sigaretten. En Bockworst.

Nog niet eens zo lang geleden was ik in Tilburg. Vraag me niet waarom. De vriend die me door het stadscentrum leidde, ontweek handig het uitzicht en mompelde iets over de "anus van Nederland", terwijl we een troep op de stoep barbecuende jaren 80-figuren passeerden. Tien tellen later doemden er twee huiveringwekkend lelijke flatgebouwen voor ons op. "Hierachter moeten we zijn. De volksbuurt."

Nu ik J. Kessels: The Novel uit heb, begrijp ik dat Tilburg de aanduiding "anus" met trots draagt. Dit zijn plaatsen waar je naar de snackbar moet. Viezige troosteloosheid is een charme.

Lezen? Bereid je voor op een lekkere portie pulpfictie.

Natgeregend, afgedroogd

2009-10-05T15:57:00.002+03:00

Wij van Scheveningen 5 zijn mooiweervoetballers. En als mooiweervoetballer heb je het in deze tijd van het jaar lastig.

Zaterdagmiddag mochten we op bezoek bij DWO uit Zoetermeer. Ons was bekend dat onze gastheren zich vorige week in een knotsgek duel bijna hadden laten foppen door het exotische Neta Dall, dat het afgelopen seizoen wegens vechten nog uit de competitie was gehaald: 4-4.

Met precies elf man reisden we af.

Excuses zijn er genoeg voor wat er die zaterdagmiddag tussen één en drie gebeurde. We misten vijf man. Onze aanvoerder en rots in de branding heeft het schip verlaten om in Engeland te studeren. Het regende, zo'n zeikregen, alsof er iemand over je gezicht heen pist. De bal lag niet stil bij die ene Zoetermeerse vrije trap. Onze keeper is (echt waar!) allergisch voor zijn handschoenen.

Maar in de vijfde klasse is geen plaats voor klagend kanonnenvoer. DWO liet ons hoeken van het veld zien waar we nooit meer terug hopen te komen. Na negentig tergend langzame minuten zei het scorebord GASTEN 7, BEZOEKERS 0.

Gek, zo'n wedstrijd waarin werkelijk niets lukt. En voor het eerst in meer dan een seizoen scoorden we niet. Boter, suiker en dan een bittere smaak.

Volgende week beter!

Terug

2009-10-01T22:26:00.003+03:00

Wie leest me nog?

Een halve man en een paardenkop, lijkt me, aangezien er de voorbije weken niets te lezen is geweest. Dat heeft een aantal redenen. Allereerst was er tijd nodig om bij te komen van de epische Trojaanse Trip, waarover ik nu al zoveel had willen en moeten schrijven. In die vier weken is er zoveel geweldigs en spannends gebeurd dat ik niet wist, en weet, hoe te beginnen. Waar te beginnen. Al weken zit ik er tegen aan te hikken.

Wat er nu gaat gebeuren.

Samen met mijn reisgenoot Marco zal ik binnenkort beginnen aan het Grote Reisverslag. Grote kans dat we hiervoor een aparte blog openen, en de stijl zal waarschijnlijk iets afwijken van deze. Dat wil zeggen; langere stukken die als een boek moeten lezen, aangekleed met foto's van bergen, mensen, luchten, auto's en sprookjes.

Nog een verklaring van mijn blogarmoede is een studiegerelateerde. Al sinds het begin van dit jaar zit ik tot aan m'n nek in de Basiscursus Historisch Onderzoek en Conflict Analyse; vakken die me verplichten tot lezen, schrijven en stampen. Maar de ambitieuze student uithangen kun je ook bloggend doen, ik weet het. En ja: ik mis het stukjesschrijven en jullie reacties.

Vanaf morgen pak ik de draad weer op. Die reisverhalen komen er echt wel, maar niet op Nils' Blog. Leest, reageert en zegt het voort. Den Haag, Utrecht, espresso, Scheveningen 5, ADO, Jan Peter, muziekhelden, jullie, ikzelf. Dat wat er toe doet, zal snel weer schitteren.

Wow

2009-08-18T16:44:00.002+03:00

Na vier weken, achttien landen en ontelbare soms surrealistische ervaringen zit onze Trip to Troy erop.

We wilden wildwestverhalen en we krégen wildwestverhalen. De volgende weken staat deze blog, als het goed is, helemaal in het teken van het grote reisverslag. Omdat ik déze week van plan ben nog even af te kicken op het strand en al het gebeurde zich in mijn hoofd en op papier moet ordenen, hoeven jullie deze week nog niet zo veel te verwachten.

Wat ik alvast verklappen kan: Troje is gehaald!

En Praag is een wonder. En Istanbul ook. En Montenegro. En meer.

21

2009-07-19T19:11:00.003+03:00

Gisteren werd ik 21, morgenochtend begint de grote reis. Eerder schreef ik al over de Trip to Troy: met z'n vieren trekken we in ons moderne Paard (een dijk van een Citroën Xantia 2.0, ze heet Joanna) het wijde Europa in, het avontuur tegemoet.

Het voelt als The Fellowship of the Ring. Door bergen, diepe dalen, geulen, grotten, velden. Over land, lucht en water. Tussen Turken, Kroaten, zigeuners. Bovenal met elkaar. We moeten en zullen als verlichte mannen voet in Troje zetten.

21 en volwassen. Het gaat lukken. We hebben vier weken.

Zo gauw ik de kans krijg een internetcafé in te duiken, zal ik wat van me laten horen. Wildwestverhalen uit Tirana, een lyrisch gedichtje in Dubrovnik of een liefdesverklaring aan een Griekse schone zonder naam; ik reken op inspiratie.

Lieve lezer, gij zijt gegroet.
Jiiiiihaaaa!

Vinkenoog

2009-07-12T17:55:00.005+03:00

Gisteravond las ik in bed Youth van J.M. Coetzee, een semi-autobiografisch boek over een jonge man die ervan droomt dichter te worden. Hij leest Vinkenoog. Niet omdat dat hem bevalt, maar omdat het moet. Studiemateriaal. Dit staat er:

“Dutch poetry has always struck him as rather boring, but the name Simon Vinkenoog keeps cropping up in poetry magazines. Vinkenoog is the one Dutch poet who seems to have broken on to the international stage. He reads everything there is by Vinkenoog and is not encouraged. Vinkenoog’s writings are raucous, crass, lacking any dimension of mystery. If Vinkenoog is all that Holland can offer, then his worst suspicion is confirmed: that of all nations the Dutch are the dullest, the most antipoetic.”

Tsja. Wie is die Coetzee nou helemaal? Iemand, toch wel. Maar daar gaat het niet om. Bizar om te bedenken dat op het moment dat ik deze woorden las, Simon Vinkenoog stervende was. Meer heb ik er trouwens ook niet over te zeggen. Ik ken zijn oeuvre niet. En helaas ben ik geen dichter. Denk ik.

Thuis

2009-07-09T22:43:00.002+03:00

Terug in Den Haag als een vrij man. Alle dingen zijn gedaan, alle stress is gestresst en ik heb mijn Utrechtse hol zowaar toonbaar achtergelaten. Bij gebrek aan woorden (ze komen snel weer, hoor; de grote Trip To Troy nadert met zevenmijlslaarzen!) nu eens een filmpje.

Harry Jekkers live. De allermooiste versie. Oh Oh Den Haag.

Pracht.

MJ 1958-2009

2009-06-26T18:12:00.004+03:00

Zo moeten we hem ons herinneren. Als een ster. Jong, cool en onbereikbaar.

Vanochtend zond TMF een compilatie uit van zijn oude clips. Roger en ik keken onderuitgezakt, met een schuin oog (wat had TMF nu met Michael Jackson te maken?). Na een minuut gingen we ervoor zitten. Seconden later stonden we. Op de beat van Billie Jean moesten we ineens bewegen. Eerst nog vertwijfeld, als de puber die in de gelegenheidsdiscotheek een eerste indruk op de meisjes probeert te maken. Dit konden wij niet kunnen, dit konden wij niet, dit hadden wij nooit gekund. Maar toch. We moesten.

Michael Jackson eer je door te dansen.

Hij heeft voor mij nooit écht bestaan. The King of Pop, die kón niet echt zijn. MJ bestaat, maar uit herinneringen. Ogen dicht bij Thriller. Samen met papa mijn eerste cd kopen (van mijn eigen geld?). Dangerous, met die mysterieuze cover. Zes jaar en een glansrijk optreden op de miniplaybackshow in Spanje. De grote neef die zich als Michael verkleedde. De moonwalk die alsmaar mislukte. En mislukt.

Met dank aan Mark nog een prachtig filmpje: “1983, De eerste keer Billie Jean Live Motown, de eerste keer de glitter-glove en de allereerste Moonwalk ooit (legendary)”

The Godfather

2009-06-18T12:46:00.004+03:00

Ik ben geen filmkenner. Nee.

Jammer vind ik het wel, maar misschien moet ik me er maar bij neerleggen. Sport mag ik tot m'n specialiteiten rekenen. Muziek, ja, van huis uit. Natuurlijk. Maar films. Ik vind ze niet 'goed', ik vind ze 'leuk'. Ben totaal niet kritisch ook. Goede acteerprestaties maken voor mij een slecht verhaal niet draaglijker. Gek dat ik dit nu zeg trouwens, want de afgelopen jaren heb ik me op luie middagen en avonden uitstekend vermaakt met C-, D- en F-films.

Katerfilms. Huisgenotenfilms.

Laatst begon ik op een onbewaakt ogenblik aan een favorietenlijstje.

Cidade de Deus, Black Cat White Cat, One Flew Over the Cuckoo's Nest, The Last King of Scotland, Slumdog Millionaire, Good Will Hunting, The Talented Mr. Ripley, Dead Poets Society, A Beautiful Mind, Ocean's Eleven, Lord of the Rings, Motorcycle Diaries. In willekeurige volgorde.

(Geachte Blaak, bezingt of bespuwt u maar.)

Gisteren zag ik, voor het eerst in een jaar of zes, The Godfather. Zo'n film kijk je in de wetenschap dat IMDB-kenners hem de beste allertijden noem(d)en. Zelfs ik probeerde mijn kritische oog te openen; ik werd niet teleurgesteld. Marlon Brando is magistraal (dat woord!), net als Al Pacino. En de onvermijdelijke, briljante paardenkopscène. Het restaurant. De bijeenkomst der bazen. Het sinaasappelonheil. Doden tijdens doop. Mama Mia!

The Godfather is góed, zeg ik nu. Een film waarbij de witte wijn die we dronken niet past. Rood, op z'n minst, eigenlijk iets sterks, whisky-achtigs. Deel 2 ligt al op de plank.

Haarfijn hè, die analyse van me? Hm-hm.

Leve de Kampioen

2009-06-07T19:21:00.004+03:00

Rent

2009-06-05T16:02:00.004+03:00

Jonathan Larson overleed aan een enge ziekte op 25 januari 1996. Een goeie twee maanden later ging zijn meesterwerk in première op Broadway. Rent vertelt het verhaal van acht jonge kunstenaars die, arm en geteisterd door aids, proberen te overleven in het New York van begin jaren ’90.

Gisteren, op 4 juni 2009, speelden de Delftse studenten van Virgiel voor het eerst hún versie van Rent, en wij kwamen voor Tom Collins. Marco als homofiele filosofieleraar in de shit, met lange jas en opapet. Het stuk vloeide, stuiterde en sprong van het ene lied naar het andere. Duizelingwekkend moeilijke nummers. Larson was een jonge componist die het allemaal nog moest laten zien.

Dat Marco een goede stem had wisten we al een tijdje. Toch zat ik versteld op de achterste rij. Een nummer zingen op een zolderkamer is iets anders dan een solo in een volle theaterzaal. Als je dat kan, ben je gewoon een zanger, een echte.

En ook in vertaling zijn de teksten mooi. Tom Collins bezingt met twee vrienden een zonnig toekomstplan.

Santa Fe

New York City

Uh huh

Middelpunt van het heelal

Sing it girl

Het is hier shitty,
Dus het ergste kennen we al

I hear ya

Ach, de enige troost

Als je lijdt aan de hit-the-roadblues

Is waar je ter wereld
Nog verder zou komen na New York

Dat lijkt dan een luxe cruise

Ik zit metafysisch in een soort impasse

En ik haat mijn baan als academicus

Ik foeter in mijn slaap en maak grimassen

Altijd dat getob levert noppes op, dus

We openen een eetcafe in Santa Fe

Oh, zonnig Santa Fe is zo mooi

We openen een eetcafe in Santa Fe

Ver weg van deze shitklerezooi

Oh - oh

Geef je les?

Ik geef les. Computer Age Philosophy

Aan studenten verslaafd aan MTV

Amerika! Amerika!

Zo esthetisch als jij bent

Maak jij de biefstuk een event

De menukaart wordt een epos op rijm

En dan drum je heel sereen

Als ik de gasten entertain

Met mijn kennis van Plato en van wijn

We openen een eetcafe in Santa Fe

Santa Fe

Daar gaan we verdienen in het groot

Groot , groot, groot

We openen een eetcafe in Santa Fe

Want hier gaat ons brein langzaam dood

Save our brains

We pakken en vertrekken

Voor een odyssee

We zoeken ons geluk en wel snel

We openen een eetcafe in Santa Fe

En vergeten deze Bohemien hel

Oh, oh

Do you know the way, to Santa Fe?

Je weet wel, cactussen, prairiewolven

Yeah...

Schitteren

2009-05-29T14:43:00.002+03:00

Dit is het moment. Xavi speelt de perfecte bal, de kleinste man van het veld springt en kopt. Seconden hangt Messi in de lucht. Hij zweeft. De tachtigduizend fans in het stadion houden de adem in. Camera’s beflitsen de held zoveel ze kunnen. In een desolate hoek van het veld opent de Narcissus van Manchester de mond. Hoe heeft hij ooit kunnen denken dat híj de beste van de wereld was?

Dat is hij niet, namelijk. Lionel Messi wel. De ster die schittert in de lucht.

Rood (1)

2009-05-22T16:27:00.002+03:00

Deze avonden waren de beste, dat wist hij. Avonden waarvan je niets verwachtte. Eigenlijk had hij de deur niet uit gewild, maar zoals zovaak hadden zijn vrienden hem kunnen overhalen. Het zou leuk worden. De sociëteit was vanavond het decor van een carnavalsfestijn. In mei. Gewoon, omdat het kon. Natuurlijk moesten ze verkleed. In kleurige pakken en met schreeuwende pruiken zouden ze de borrelvloer onveilig maken. Horden vrouwen waren hem beloofd, struise Brabantsen met de zoete tongval die wisten hoe het feest gevierd moest worden. En in de wetenschap dat Brabantse nachten doorgaans lang zijn, besloot hij de schroom maar van zich af te gooien. Hij ging mee.

Het schilderij heb ik van Graphicz.nl en is van Eric Botermans, volgens mij.

Au

2009-05-06T16:24:00.003+03:00

Dus Marco heeft écht geen voetbalvisie.

Voor vijf jaar tekenen, alle macht naar je toetrekken, bliksemsnel Cruijff de deur uit werken, Evander Sno halen, zestien miljoen aan een niet fitte negentienjarige uitgeven en dan na één teleurstellend seizoen de handdoek gooien. Laf is het. Marco zei dat hij niet het idee heeft volgend jaar met Ajax beter te gaan presteren.

Een grandioos pak slaag tegen PSV. Vernederd door dat gezellige Sparta. Met hangen en wurgen derde.

Al jaren lijkt het of Ajax wordt gerund door kinderen die hun speelgoed simpelweg uit hun handen laten vallen als ze er niets meer aan vinden, maar dit is wel heel erg. Meneer Rijkaard, kom ons in godenzonensnaam redden.

Martin Bril 1959-2009

2009-04-23T14:04:00.002+03:00

Martin Bril dood. Zó.

Voor zover ik als recreatieschrijvertje (nog!) van voorbeelden mag spreken: hij was er een. Laatst toevallig nog een boek van hem gelezen: De Kleine Keizer, waarin hij vertelt over zijn fascinatie voor Napoleon. Zijn heerlijk simpele en soepele stijl, de milde toon, de liefde waarmee hij over Frankrijk en zijn gezin kon schrijven, zijn observatievermogen; ik híeld van zijn column in De Volkskrant.

En nu ik er echt over nadenk: van alle schrijvers zou ik het liefst zoals hij willen zijn. De vrolijke verwonderaar.

Troost

2009-04-21T17:10:00.002+03:00

Bebloed, bezweet en betraand stommelen we het café binnen. De zoektocht naar een hostel is uitgemond in een slepende queeste die ons fysiek en mentaal tot het uiterste op de proef stelt. Dicht, duur, vol, ver, je ne sais pas. In de pub laven we ons aan onkinderachtig bier en brengen Liverpool en Chelsea troost.

Wát een wedstrijd.

De meeste Fransen zijn voor de blauwen van Hiddink. Daar spelen immers Anelka en Malouda, twee geliefde internationals. Maar vooral Liverpool tovert. Als Lucas en Kuyt binnen negentig seconden een achterstand ombuigen in een 3-4 voorsprong, staat het hele café op z’n kop en nemen wij ons voor de nachtrust maar over te slaan, mochten The Reds winnen. Dat Chelsea uiteindelijk nog door gaat is jammer, maar niet erg. Hiddink blijft Hiddink, die verliest dit soort wedstrijden niet.

Uiteindelijk vinden we een hotel, ergens, geen idee waar. Melig moe, voldaan door het voetbal.

Omdat het kan (II)

2009-04-21T17:06:00.001+03:00

Een trip naar Parijs maak je snel. Binnen drieënhalf uur zoefde de Thalys ons van Hollands Spoor naar Gare du Nord. Wát een station. Ik wist van de drukte, ik wist van de hectiek, en ik dacht te weten van een legioen zwaarbewapende kleerkasten dat de massa met haviksogen in de gaten houdt en niet te beroerd is de bloeddorstige waakhonden hun pleziertje te gunnen.

Op Gare du Nord zag ik geen angstaanjagende veiligheidsmannen. Nou ja. Een paar dan.

Waarom we gingen? Omdat we geen antwoord wisten op de vraag waarom níet. Geheel volgens onze romantische wereldvisie waren we ervan overtuigd ter plekke wel ’n spotgoedkoop hostel te vinden. Naar Parijs, riepen we al weken om het hardst, moet je op de bonnefooi. De zorgeloze, voorgekookte Thalys was eigenlijk al een soort concessie. Het liefst hadden we met alleen een knapzak op onze rug gereisd.

Kan zoiets nog in 2009?

3-1

2009-04-12T14:15:00.005+03:00

Topspanning in de Zevende Klasse Zaterdag. We zijn in een heuse titelstrijd verwikkeld en zullen alle zeilen bij moeten zetten om kans te houden op het kampioenschap.

Gistermiddag. Er moest weer eens gewonnen worden na twee magere potjes (1-1 en 1-5). De zon sloofde zich uit en verschroeide ons veld van zwart gras en stinkend rubber, maar ons spel loog er niet om, uit tegen het Leidschendamse SEV. Tik-tak-voetbal, vooral in de eerste helft; Scheveningen 8 deed Spanje-op-EK. En ik was zelfs nog dicht bij een goal. Aan het schot mankeerde niet eens zoveel, maar de SEV-keep ging ineens fanatiek gestrekt. Corner.

We wonnen verdiend met 3-1 en spoedden ons naar terras. In het clubhuis werden plaatjes gedraaid, we dronken hemels bier. Volgende week thuis tegen DSO, dé titelrivaal. We zullen zien. Maar de flow, ja, díe is in elk geval terug.

Omdat het kan

2009-04-01T14:42:00.004+03:00

Het plan is om met z'n vieren een auto te kopen en daarmee het wijde Europa in te trekken. We gaan van Den Haag via Duitsland naar Oostenrijk, dan door Slovenië, door Kroatië, door Bosnië, via Servië, via Macedonië tot bij de Griekse kust, en dan met de boot naar Turkije, om vervolgens Troje te bereiken.

Troje. We zijn jong en we willen wat.

Deze zomer moet het gebeuren, en zoals het er nu naar uit ziet zullen we een goeie maand onderweg zijn. Natuurlijk dromen we al volop. De auto houdt ermee op bij de Bosnische grens. De Servische politie voert ons aan de honden. In een kroeg worden we uitgelachen door dronken Macedoniërs die de verrassende winst op Ons Oranje nog niet vergeten zijn. Eén van ons trouwt last-minute met een Griekse schone. We vinden een oude schat in Troje die de wereldgeschiedenis op z'n kop zet.

En zo verder. De Homerische helden van 2009.

Vervelend is dat er eerst geld verdiend moet worden. Maar dat komt wel goed, dat komt vast goed. Volgende week dinsdag op gesprek voor hersenloos werk. En hersenloos werk is niet ideaal. Als iemand nog een baan leuke baan voor me heeft, gillen!

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Eclatant

2009-03-16T18:48:00.004+03:00

Zelfs de zon liet zich af en toe zien. Koud was het, bleef het natuurlijk wel. Maar we konden en mochten ons warm zingen in dat enorme stadion, waar de sfeer gistermiddag haast Zuiderparkachtig goed was. En we hadden wat te juichen.

Wat een machtsvertoon.

NEC-thuis, dat kán je winnen als je ADO bent. En met een puntje gaat iedereen tevreden naar huis. Daarom was het gisteren zo'n heerlijke pot voetbal. De ongekende weelde van 3-0 vóór, een soepel ballend groen-geel en een meelijwekkend makke tegenstander. Dat arme NEC. Ze raakten hun spits, de lijvige Jhon van Beukering, al na een kwartier geblesseerd kwijt en vervingen hem door een blonde jongen genaamd Worm.

Jhonny naar de Burger King, gierde het stadion.

Heerlijk Haags middagje.

Huisgenoot

2009-03-12T15:42:00.003+03:00

Vanavond krijgen we een Duitse dame en een DJ op bezoek. Dat klinkt net zo spannend als het is, eigenlijk.

Roger en ik zijn op zoek naar een nieuwe huisgenoot. Via Kamernet.nl zetten we van de week een advertentie.

...Ben jij die gezellige, spontane, leuke, lieve, nette...
...WE WANT YOU!...
...Heeyyy jij daar! Zoek je ’n kamer?!! Nou, kijk niet verder! ;) ;P :D...

Zo deden we het niet.

Ons huis aan de Korfoedreef in Utrecht heeft zulk ’n geforceerde rooskleurigheid niet nodig. Een droog verhaaltje voldoet. Adres. Huur. Afstand tot het centrum. Onze namen. Bellen.

Vijf mensen reageerden, waarvan er vanavond dus twee op bezoek komen. Ordinair gezegd wordt het gewoon mensen keuren. De Duitse van 22 mailde in bijna foutloos Nederlands dat ze erg geïnteresseerd was. Een leuke foto erbij.

Als ze ook nog kan koken, zit het voor mij goed. Wie weet krijgen we straks een moedertje in huis!

Belofte

2009-03-11T13:13:00.003+03:00

En ik had nog zo beloofd veel te gaan schrijven.

Binnenkort, waarschijnlijk morgen, misschien wel vandaag, gaat het weer gebeuren. Het is niet dat ik de afgelopen tijd niets noemenswaardigs heb gezien of meegemaakt. Maar ik vond de woorden er niet voor, had eigenlijk even geen zin.

Kinderachtig gedrag.

Is iedereen in deze schrale periode inmiddels bijgelezen? Om het goed te maken, zal ik de komende tijd wat meer gaan schrijven. Niet méér, als in, één keer per week een verhaaltje, maar misschien wel vier keer. Regelmatig.

Oeps. Wat zeg ik nou? Júist in deze tijden maakt belofte schuld!

Bonus

2009-02-19T17:43:00.003+03:00

Ik zou er niet over schrijven, spaar ze ook niet. Het oude Panini-gevoel is weg. Wat heeft Albert Heijn nou met voetbalplaatjes te maken? Schoenmaker, blijf bij je leest. Plus, ik doe nooit boodschappen bij de Ap. Te duur. Een student als ik zit niet in de positie om nog snel even twee blikken doperwtjes op de band te gooien om aan de tien euro boodschappen te komen.

Gisteravond half 9 was de Lidl dicht.

Toegegeven, de AH XL om de hoek doet aardig z'n best om op een Franse supermarché te lijken. Je hebt er de heerlijkste dingen, maar moet er alleen zo belachelijk veel geld voor betalen. Ik ging even wraps halen, want die waren toch in de Bonus. Wraps en verder niks. In twintig seconden stond ik bij de kassa, waar een aardig meisje zestig cent te weinig aftikte en me vervolgens een lading plaatjes in handen duwde. Gevolgd door een liefdevolle glimlach. Fijne avond!

Thuis aangekomen telde ik de pakjes: het waren er zeven. Zeven pakjes, dat zijn 35 plaatjes. Dat kost 'n mens normaal gesproken 70 euro.

Waar ik de gulle gift aan verdiend heb, geen idee. Die plaatjes boeien me verder niet. Tig grijze muizen, een enkele Ajacied (Van der Wiel), een ADO'er (Piqué). En beide delen van de elftalfoto van Feyenoord. Weggegooid.

La Douce France

2009-02-12T02:30:00.004+03:00

Op de grand place van Lille is het gezellig druk. Mannen, vrouwen, kinderen en duiven bevolken het plein. Wij zitten op de trappen van het Operagebouw en mijn hoofd zingt Champs Elysées van Joe Dassin. We zijn dan wel niet in Parijs, maar toch, het mag. We praten over een artiest die zichzelf Frans Duits noemt, wat ik een briljante naam vind.

Wat is er zo bijzonder aan deze scène? Op zich niets. Maar we zijn in het buitenland, en de zon schijnt, en ik voel hem, zoals ik hem te lang niet gevoeld heb.

In meerdere opzichten verlicht door de zon.

Later die dag vinden we onszelf terug in een Frans studentenhuis, omringd door zo’n 25 nieuwsgierige locals die ons, wildvreemden toch, verwelkomen alsof ze ons al jaren kennen. De wijn vloeit rijkelijk en goedbedoeld steenkolenfrans klinkt in huis, tuin en keuken.

Natuurlijk laat de zon zich de rest van het weekend niet meer zien. Lille is dichtbij, niet groots, meeslepend of spectaculair. Maar toch: we omhelzen het vakantiegevoel zo stevig als we kunnen.
Op dit moment betekent Nederland regen, studiestress, een lege bankrekening en het vervelende feit dat ik al weken geen normale zin op papier heb gekregen. Er knaagt iets.

En het kriebelt. Ontzettend. Ik moet naar het buitenland.

Daily Routines

2009-01-29T16:53:00.004+03:00

De site Daily Routines staat vol dagschema's. How writers, artists, and other interesting people organize their days. De groten der aarde staan ingedeeld op 'occupations' (filmmaker, muzikant, schrijver, staatsman) en 'habits' (zware drinkers, drugsgebruikers, night owls - geniaal).

Ik hou van dit soort wetenswaardigheden. We lezen dat Kant 's ochtends in bed pijp rookt ("the time he needed for smoking it was devoted to meditation"). Franz Kafka houdt bijna de hele middag siësta. De Japanse schrijver Haruki Murakami staat elke ochtend om vier uur op, om na zes uur werk minstens tien kilometer te gaan zwemmen of hardlopen. En Orhan Pamuk verplicht zichzelf elke dag tien uur te werken.

Het dagschema van Charles Darwin ziet er zo uit:

"7 a.m.
Rose and took a short walk.
7:45 a.m.
Breakfast alone
8–9:30 a.m.
Worked in his study; he considered this his best working time.
9:30–10:30 a.m.
Went to drawing-room and read his letters, followed by reading aloud of family letters.
10:30 a.m.–12 or 12:15 p.m.
Returned to study, which period he considered the end of his working day.
12 noon
Walk, starting with visit to greenhouse, then round the sandwalk, the number of times depending on his health, usually alone or with a dog.
12:45 p.m.
Lunch with whole family, which was his main meal of the day. After lunch read The Times and answered his letters.
3 p.m.
Rested in his bedroom on the sofa and smoked a cigarette, listened to a novel or other light literature read by ED [Emma Darwin, his wife].
4 p.m.
Walked, usually round sandwalk, sometimes farther afield and sometimes in company.
4:30–5:30 p.m.
Worked in study, clearing up matters of the day.
6 p.m.
Rested again in bedroom with ED reading aloud.
7.30 p.m.
Light high tea while the family dined. In late years never stayed in the dining room with the men, but retired to the drawing-room with the ladies. If no guests were present, he played two games of backgammon with ED, usually followed by reading to himself, then ED played the piano, followed by reading aloud.
10 p.m.
Left the drawing-room and usually in bed by 10:30, but slept badly.

Even when guests were present, half an hour of conversation at a time was all that he could stand, because it exhausted him."

Adapted from Charles Darwin: A Companion by R.B. Freeman, accessed on The Complete Work of Charles Darwin Online.

En de nieuwste aanwinst van de site:

"Although his presidency is barely a week old, some of Mr. Obama’s work habits are already becoming clear. He shows up at the Oval Office shortly before 9 in the morning, roughly two hours later than his early-to-bed, early-to-rise predecessor. Mr. Obama likes to have his workout — weights and cardio — first thing in the morning, at 6:45. (Mr. Bush slipped away to exercise midday.)

He reads several papers, eats breakfast with his family and helps pack his daughters, Malia, 10, and Sasha, 7, off to school before making the 30-second commute downstairs — a definite perk for a man trying to balance work and family life. He eats dinner with his family, then often returns to work; aides have seen him in the Oval Office as late as 10 p.m., reading briefing papers for the next day.

“Even as he is sober about these challenges, I have never seen him happier,” Mr. Axelrod said. “The chance to be under the same roof with his kids, essentially to live over the store, to be able to see them whenever he wants, to wake up with them, have breakfast and dinner with them — that has made him a very happy man."

New York Times, 28 januari 2009

Gedichtendag

2009-01-29T16:28:00.006+03:00

In het kader van Gedichtendag 2009. Niet bang zijn, het is niet van mezelf.

MELATONINE

De dichter ligt in puin en stapelt

vingernagels naast een asbak.

De televisie barst onder de grond
in lachen uit. Het is een telraam
voor kindertijdelijkheid en god
is een dom meisje
dat een belspel presenteert.

… alleen jij bent nu nog wakker

… alleen jij weet hier het antwoord op

Als een dans in dunne kleren

groeit ze de kamer vol wit licht

en vouwt ze van zijn schaduw

bijna mensen

die ook zonder vingernagels

tussen de regels kerven

als wie onvindbare steden sticht.

Jan Aelberts (1985)

Oh, oh, Den Haag

2009-01-29T15:58:00.003+03:00

En het begon zo mooi gisteravond. Het stadion zat vol, uit duizenden kelen klonk Oh Oh Den Haag en het veld lag er weer schitterend bij.

Het was dat Kai eindelijk weer mee mocht doen, en dat de kaartjes een schappelijke vijf euro kostten. Maar voor het voetbal hoefden we het niet te doen.

Een veegpartij in eigen stadion.

Natuurlijk, Twente heeft meer geld, betere voetballers (een klasse of acht), en een nederlaag is volkomen logisch. Maar dat, ADO, is nog geen reden om je als campingamateurs te laten afslachten. De arme keeper Waterman, normaal reserve, beleefde een dramatische avond en werd na één helft uit zijn lijden verlost, net als de derderangs Slowaak Horváth. Onze cynische lach na zijn eerste fout was na 90 minuten verworden tot een pijnlijke grimas. 0-3 na een halfuur, 1-5 na anderhalf.

Snel vergeten, jongens. En nooit meer Waterman.

Kai was degelijk. Niet bijzonder goed (wie wel?), maar ook niet uitgesproken slecht. Hard gewerkt heeft -ie; hij wel.

Een Feyenoord-fantasie

2009-01-19T18:34:00.006+03:00

Dus Mario wordt het niet. Nog niet. Over het NEC-seizoen 2008-2009 is nu al een boek in de maak, een heldenepos met hem als onsterfelijke hoofdpersoon. De man die het onmogelijke mogelijk maakte. Been de Barack van Nijmegen!

Intussen kunnen wij weer heerlijk speculeren.

Wordt het dan toch Don Leo, die moe van de Poolse chaos nóg een keer het heft in zijn jeukende rimpelhanden neemt? Fred Rutten, onder vuur bij Schalke? De nog altijd clubloze maar oh zo aardige Ernie Brands? Ronald Koeman die zijn rondje top-drie (?) completeert? Of tóch Co Adriaanse? En dan zijn er nog de krankzinnige opties, krankzinnig, maar ik zie het ze doen: de Kromme, die zich in Utrecht belachelijk maakte. De viking John de Wolf, ambitieuze sollicitant. Of zelfs, mijn fantasie gaat met me op de loop, good old Johan Cruijff die Ajax nog één keer snoeihard terugpakt voor het gedoe met Van Basten? Dijk van een filmscenario!

Vast niet. De saaie Vlemmings maakt het seizoen af ad interim, waarna Been - die het bij NEC toch niet béter kan doen - het stokje dolblij overneemt.

Maar het is allemaal zo makkelijk, teveel 1+1=2. Wil Feyenoord een andere wind door De Kuip laten waaien, dan mag die best wel eens naar rotte vis, bloed en ui ruiken. Doe nou eens gek, kap met dat 'geen-woorden-maar-daden'-gedoe en neem een warmbloedige Bulgaar die nog nooit van de club gehoord heeft. Die geen woord Nederlands spreekt, en de zenuwachtige pers toeschreeuwt in zijn moerstaal.

Hij noemt Van Gaal een vriendelijke man, scheldt de jammerende Makaay en Gio dagelijks de huid vol en breekt in een partijspel de enkels van Hofland (als die zich niet al geblesseerd heeft bij het SBS6-kijken). Hij scout bij de marine, verbiedt spelers onder zijn ogen geblesseerd te raken, laat Biseswar naar Ajax vertrekken en vervangt Lee Towers voor een zigeunerband uit de Karpaten.

Zijn Feyenoord. Het zou wat zijn.

Bloedend hart, hartsprong

2009-01-08T14:55:00.003+03:00

Eerder schreef ik al over m'n ukulele, dat kleine gitaartje met zijn hemelse geluid. Of nee, háár hemelse geluid. De mijne is een meisje, een absoluut schatje zelfs. We houden van elkaar, en nu meer dan ooit. Ik schrijf met vlinders in m'n buik, vlinders sidderend van opluchting.

Want bijna, bijna was ik haar kwijt.

Gisteravond, het rijk alleen in een stukje trein. Den Haag-Utrecht via Gouda. Mijn fiets is mee. Naast me slaapt m'n ukulele in haar tas. Onderweg lees ik Youth van Coetzee, de tijd vliegt, en op bladzij 27 zijn we op de plaats van bestemming. Ik kijk naar de fiets, sta op, haal hem van het slot. En stap uit. Heerlijk, zo'n fiets.

Thuis aangekomen zet ik koffie. Coetzee loopt door m'n hoofd, ik moet verder lezen. Gordijnen dicht, lamp aan, muziek aan. Muziek.

Ik krijg het koud.

En warm.

En koud.

En warm.

Zeventien rondjes door het huis later volgt een trap tegen het bed. Al mijn spieren trekken zich samen, en ik baal. Heel stevig. Ukulele vergeten, laten liggen, kwijt. Voor één keer heb ik niet naar haar omgekeken. Zo moet het voelen als je hond is weggelopen. Ik voel me machteloos en schuldig. Ik heb mijn lief in de steek gelaten, en nu ligt ze daar alleen op een obscure treinbank. Ze zal ten prooi vallen aan de grijpgrage vingers van een simpele ziel die totaal niet weet hoe met haar om te gaan.

Ze zal verkracht worden, haar vier gevoelige snaren gepijnigd. Ze hoort bij mij, en bij niemand anders.

Vanochtend. Ik sta op met hetzelfde zeurende gevoel als waarmee ik slapen ging. Zonder wijsje in m'n hoofd. Kan ze nog gered worden? Ik moet naar het station, naar de gevonden voorwerpen, en wel nu. Ik ga. Op de fiets. Aangekomen op Utrecht Centraal sluit ik aan in een lange rij mensen met schandalig onbelangrijke vragen. Achter de informatiebalie zit een man met een eng dunne paardenstaart. Hij moet pissen als een zwanger paard, zegt hij tegen zijn collega. Dan ben ik aan de beurt. Ik leg hem mijn probleem voor.

Ik zal voor je kijken, zegt hij, en hij begeeft zich naar een hok. Hij blijft even weg, lang, het voelt als lang. Zoekt hij? Zou het? Opeens dat gevoel weer, het kan nog misschien.

Dan komt hij terug, grijnzend. Ik herken haar meteen, haar welgevormde ronding, haar kunstige klankkast. Ze is het. De NS heeft haar gered. Mahalo!

Thuis maken we muziek. Vrolijke muziek. Ik was haar bijna kwijt. Maar wat voel ik me nu rijk.

01-01-09

2009-01-01T14:54:00.003+03:00

Goed. De inactiviteit heeft lang genoeg geduurd nu. Nieuw jaar, nieuwe zinnen.

Hoe ik om deze tijd al klaarwakker kan zijn is me een raadsel, maar het einde van 2008 was mooi. Ik ging gisteravond om zes uur van huis en tilde de thuiskomst, natuurlijk, over de nacht heen.

Nu, in de totale stilte van tien over één, is muziek alles wat ik nodig heb. Jeff Buckley. En een pul water, en nog een. Met Hallelujah het oude jaar overdenken, en fantaseren over het nieuwe. Goede voornemens? Ja.

Vooral blijven schrijven.

Op straat

2008-12-18T15:30:00.004+03:00

Na college. Ik loop over de Kromme Nieuwegracht op weg naar bus 7. Aan het eind van de straat zie ik iemand naast een wit bestelbusje staan. Het is een klein, kaal mannetje, jaar of zeventig schat ik. Als ik dichterbij kom zie ik hoe vies het busje is. Al een tijd niet meer gewassen, grijs van modder en stof. Het mannetje blijft maar kijken.

Wat zoekt hij?

Ik hou m'n pas in. Ik wil het weten. Aan het busje kan ik verder niets bijzonders zien. Ik werp een blik op een reclameposter van de antiquair een paar meter verderop. Dan hoor ik de man zachtjes gniffelen en zie hem rustig doorkuieren. Op het busje staat in het dek van stof geschreven:

TE VIES OM TE SWAFFELEN!

Smile and wave

2008-12-16T14:03:00.005+03:00

Dit is 'r, Miss World.

Kseniya Sukhinova is in ieder geval een naam die tot de verbeelding spreekt. Een Russische van 21 die, als we de Nederlandse deelneemster Carmen Kool mogen geloven, geen woord Engels spreekt. In een interview met Metro doet Carmen een boekje open over de blonde schone.

"Het was al vrij snel duidelijk welk meisje echt voor de kroon ging en er alles voor over had om die te winnen. Kseniya was geen warm en sociaal meisje. Ze stond op met het idee ‘ik ga die kroon pakken’, en met dat idee ging ze ook weer naar bed. De rest van de meiden ging ook voor de gezelligheid. Ik heb echt zulke goede vriendinnen aan dit avontuur overgehouden. Voor Kseniya hoefde dat niet."

Veel vriendinnen, geen kroon. Ach ja. Carmen plaatste zich niet voor de finaleronde.

"Ik kan me niet vier weken lang anders voordoen dan ik ben," zei ze. "Met Kseniya kon je bijvoorbeeld geen gesprek voeren. Elke keer als er een camera in de buurt was, ging ze daarin lachen. Ze hield constant de camera’s en de jury in de gaten. Zo gingen we naar het huis van Nelson Mandela. Ik had oprecht interesse voor het verhaal dat er verteld werd en lette niet op waar de camera’s opgesteld stonden."

'n Leep Russinnetje, die Kseniya. Mandela? Bijzaak! Alles voor die kroon.

We moeten trouwens niet denken dat de missen allemáál zo in elkaar steken. Van ellebogenwerk en tenentrapperij is geen sprake, zegt Carmen. "Ik heb nog nooit zoveel lieve meisjes bij elkaar gezien. Niet nep-lief. Ze waren heel lief en dat bleef de hele maand zo. Elkaars jurk dicht maken, kleren van elkaar lenen...

Zo gaat dat dus.

Kseniya Sukhinova, blonde draagster van de kroon, altijd alert op camera's, vastbesloten om de hele wereld te doordringen van haar schoonheid. Mooi van buiten. Kijk in haar ogen.

Niets mee miss. Oeps.

Lamento

2008-12-09T16:02:00.007+03:00

Niets voor m’n blog, zegt m’n gevoel. Maar toch. Het mysterieuze verhaaltje over het autokerkhof vroeg om een nadere toelichting.

Brassen, soms zooien genoemd, is een traditie die vooral bij de meer traditionele studentenverenigingen voorkomt. De reden om te brassen en de manier waarop gebrast wordt verschilt per stad en vereniging. Ruwweg worden er bij Nederlandse studentenverenigingen twee betekenissen opgesteld. De meer corporale verenigingen hanteren de term "brassen" voor een eregevecht tussen twee studenten, (met name) christelijke verenigingen hanteren de term voor het ontvreemden van verenigingsobjecten door een hele vereniging, om zo op ludieke wijze de banden tussen twee verenigingen aan te halen. Deze vorm van brassen wordt in Vlaanderen vaandeljatten genoemd.

Eregevecht
Het winnen van een braspartij is vooral een erekwestie.

Een braspartij betekent vaak dat twee studenten elkaar bij de revers vastpakken en elkaar vanuit deze positie naar de grond proberen te werken. Het gaat dan om een een op een gevecht onder strikte regels. Vaak mogen de revers niet worden losgelaten en is alleen duwen en trekken toegestaan. Bij sommige verenigingen wordt echter naar de uitgang gebrast. Al dan niet vanwege eventueel glas op de grond. Bijbehorend verhaal is dan dat je je tegenpartij de sociëteit probeert uit te zetten. Een bijbehorende regel kan dan bijvoorbeeld zijn dat indien een van beiden valt, hij eerst dient op te staan voordat de braspartij kan doorgaan.

Brassen kan worden gebruikt om een meningsverschil op te lossen wanneer normaal discussiëren geen oplossing kan bieden. Er kunnen overigens vele andere redenen zijn, zoals een inval, het verdienen van een object of profilatie. In de laatste drie gevallen wordt de term brassen ook vaak gebruikt als meerdere studenten aan elkaar trekken. Brassen kan ook puur voor de lol gebeuren als kroegspel.

Nadat een van beiden heeft gewonnen is de braspartij afgelopen. Bij de ene vereniging betekent dit dat de verliezer de winnaar op een biertje trakteert, bij de andere juist dat de winnaar dit doet. De agressieve houding die bij het brassen hoort slaat normaliter in een keer om in een rustige sfeer waarin beide parijen samen een biertje drinken. (Wikipedia)

Wat heeft het een met het ander te maken?

Goed. Binnen mijn studentenvereniging is er een commissie die zich bezighoudt met het organiseren van allerhande activiteiten, waarvan de opbrengst ten goede komt aan een project in een derdewereldland. Stom woord, maar het moet maar.

Op 1 december organiseerden we dus een brasgala.

Voor de presentatie van het gebeuren hadden we Jaap Amesz uitgenodigd. Dat is de winnaar van de Gouden Kooi, die zich bij voorkeur Terror Jaap laat noemen. Passende benaming, wel. Hij is enorm. Jaap vult zalen en avonden.

Kandidaten konden voor tien euro meedoen aan het toernooi. We hadden voor zowel de mannen als de vrouwen een knockout-systeem uitgedacht, zodat er – logisch – in beide ‘poules’ twee finalisten over bleven.

Het ging er fanatiek aan toe. Bier, bloed, zweet, tranen en Terror.

Na afloop werden de winnaars gehuldigd en zong Jaap ’n lied. Alles voor het goede doel.

Nu dan. Met vier matten tegen elkaar als ondergrond en een stapel van die banden in elke hoek, wilden we het braspodium tot een soort boksring maken. Alles was aan elkaar verbonden door linten.

Zoiets.

De naam van mijn commissie, Lamento, is dan weer afgeleid van het gedicht van Remco Campert.

LAMENTO

Hier nu langs het lange diepe water
dat ik dacht ik dacht dat je altijd maar
dat je altijd maar

hier nu langs het lange diepe water
waar achter oeverriet achter oeverriet de zon
dat ik dacht dat je altijd maar altijd

dat altijd maar je ogen je ogen en de lucht
altijd maar je ogen en de lucht
altijd maar rimpelend in het water rimpelend

dat altijd in levende stilte
dat ik altijd zou leven in levende stilte
dat je altijd maar dat wuivende oeverriet altijd maar

Langs het lange diepe water dat altijd maar je huid
dat altijd maar in de middag je huid
altijd maar in de zomer in de middag je huid

dat altijd maar je ogen zouden breken
dat altijd van geluk je ogen zouden breken
altijd maar in de roerloze middag

langs het lange diepe water dat ik dacht
dat ik dacht dat je altijd maar
dat ik dacht dat geluk altijd maar

dat altijd maar het licht roerloos in de middag
dat altijd maar het middaglicht je okeren schouder
je okeren schouder altijd in het middaglicht

dat altijd maar je kreet hangend
altijd maar je vogelkreet hangend
in de middag in de zomer in de lucht

dat altijd maar de levende lucht dat altijd maar
altijd maar het rimpelende water de middag je huid
ik dacht dat alles altijd maar ik dacht dat nooit

hier nu langs het lange diepe water dat nooit
ik dacht dat altijd dat nooit dat je nooit
dat nooit vorst dat geen ijs ooit het water

hier nu langs het lange diepe water dacht ik nooit
dat sneeuw ooit de cipres dacht ik nooit
dat sneeuw nooit de cipres dat je nooit meer

* * *

Autobanden, Terror Jaap, bier, brassen en dan Campert. Dat mag eigenlijk niet. Wat ik al zei, niets voor m'n blog.

Troosteloos

2008-12-02T16:24:00.003+03:00

Het is half vijf en al bijna donker. Paap manoeuvreert ons witte busje door de Utrechtse straatjes, en hoewel hij naar eigen zeggen al een jaar niet gereden heeft, bestuurt hij het logge gevaarte met kunde. Afgelopen weekend is hij in het Groningse feestgedruis zijn portemonnee mét inhoud verloren.

Geld, OV, ID, pinpas, rijbewijs. We nemen een risico.

Op de lange Vleutenseweg kunnen we weer vrij ademen. Zoals gehoopt zoeven we gestaag door, op de borden verschijnt al snel Lage Weide. Industrieterrein in de richting van Maarssen.

Let op, zegt Jeroen. Zodra we déze huizen voorbij zijn, wordt het treurig.

Aan Industrieterrein Lage Weide is niets moois. Griezelige lelijkheid zover het oog reikt, moedeloze werknemers die vanuit de rokende fabrieken naar buiten slenteren en de frisse lucht erbij denken. Hier mislukt bij voorbaat elke poging tot een gezellige personeelsborrel. Het is het uitzicht.

We rijden over de Atoomweg en gaan op goed geluk linksaf de Reactorweg in. Bij de bushalte staat een vrouw de reclame in het hokje te bekijken. Geforceerde McDonald’s-vrolijkheid.

Lage Weide blijkt een doolhof. Na een half uur ontdekken we dat we links gingen waar we eigenlijk rechts hadden gemoeten. De Niels Bohrweg had de Neutronweg moeten zijn. Nu heeft ook het laatste beetje daglicht ons in de steek gelaten. Het wordt ons niet gemakkelijk gemaakt, maar we houden vol en komen uiteindelijk op de plaats van bestemming.

Het autokerkhof.

Dé setting voor een horrorfilm, grappen we, terwijl we richting het met autobanden bezaaide steegje sluipen. We moeten er vijftien hebben. Het is koud, guur. We rollen de banden een eind voor ons uit; ze zitten vol drek. Een mens kan zichzelf terugvinden op de vreemdste plekken en in de vreemdste situaties.

We kijken elkaar aan en denken alledrie hetzelfde. Hoeveel lijken zouden hier liggen?

Ons plan slaagt. We laden twintig banden in, gooien de achterklep dicht, vluchten onze Griezelbus in en racen het licht tegemoet. Een kwartier later zijn we weer in ’t centrum. Plots is Utrecht zoveel mooier.

Expeditie Royston

2008-11-25T19:11:00.006+03:00

Vanavond weer Champions League. Bij uitstek het toernooi van het grote geld, maar denk niet dat er alleen maar kampioenenvoetbal op het menu staat. Het grote Real Madrid kan zich plaatsen voor de volgende ronde, maar moet daarvoor wel een behoorlijke horde nemen.

Want BATE Borisov-uit is héél erg uit.

De warmbloedige vedetten van Real zijn inmiddels aangekomen in Wit-Rusland, waar het op dit moment min acht is. Geen ramp voor de mannen van de thuisploeg; de kou is in hun voordeel. Ze lopen een rondje, lachen hun overgebleven tanden bloot om de kuikentjescoupe van Arjen Robben, gooien een teug spiritus naar binnen en gaan met korte mouwen het veld op.

Real, da’s een ander verhaal. Om eventuele bevriezing van de Koninklijke kontjes te voorkomen, zijn er extravagante maatregelen getroffen. Naar Minsk ging 1.500 kilo kleding mee. Voetbal International meldt:

“In de 42 geleverde tassen met kledij zaten onder meer 120 petjes en mutsen, vijftig losse kragen, 120 paar handschoenen, twintig slaapzakken voor de spelers op de bank, honderd thermische onderbroeken, 150 thermische shirts met lange mouwen en 120 winterjassen.”

Als we er vanuit gaan dat de selectie voor het duel uit ongeveer twintig spelers bestaat, heeft bijvoorbeeld Royston Drenthe de beschikking over:

6 mutsen – op Roystons rasta-hoofd passen geen petjes,
2,5 losse kragen,
6 paar handschoenen,
2 slaapzakken – hij zit vast weer op de bank,
5 thermische onderbroeken,
7 thermische shirts met lange mouwen,
6 winterjassen.

Dat ze erin mogen stikken, ja.

Ik ben benieuwd waar de heren voetballers hun 150 iPods, 100 Rolexen en 873 mobieltjes laten.

Het kan vanavond min twintig worden, dus dat belooft wat. Hup Borisov – geef die watjes een pak op de broeken!

DEEL TWEE:

http://www.vi.nl/NieuwsItem/RealPlaatstZichDankzijDrentheVoorVolgendeRonde.htm

Eigenlijk móest het ook zo zijn...

Vergilius

2008-11-20T19:01:00.002+03:00

Al de hele dag loopt Vergilius door mijn hoofd. Het gaat om een wonderlijk zinnetje dat ik me vanochtend ineens herinnerde.

Laten we sterven en ons in de strijd begeven.

Geen idee uit welke tekst het komt, maar toch. Het intrigeert.

Het laatste beetje dode taal is inmiddels ook in mijn herinnering een stille dood gestorven. Jammer wel. Zonde. Jarenlang stuurde ik de Latijnse grammatica willens en wetens door naar de meest verwaarloosde achterkamer van mijn brein.

Te moeilijk, te veel, te oud, zinloos. Toch al dood.

Toch zou het wel bijzonder zijn al die kennis te hebben. Al is het alleen maar om de verhalen te begrijpen. Die waren prachtig in al hun tragiek. Aeneas en Dido, Pyramus en Thisbe, Daedalus en Icarus.

Laten we sterven en ons in de strijd begeven.

Het doet denken aan oorlog, natuurlijk. Moed. Bloederige veldslagen die van alle tijden zijn. Jonge mannen en vrouwen die hun leven wagen en geven voor hun land. Bloed aan de vlag, voor volk en vaderland. Soldaten die in een Afghaanse brandhaard plotseling trek krijgen in de soep van thuis, lekker moeder, en het volgende moment in vier stukken liggen - face down.

Toch nog de kop in het zand.

Fortes fortuna adjuvat - laten we het hopen.

The Great Chain of Being

2008-11-17T20:35:00.006+03:00

Vandaag college gehad over kolonialisme. Of, om dat vakgebied wat te versmallen maar toch ook weer niet, oriëntalisme. Onder oriëntalisme verstaan we over het algemeen de manier waarop het Westen naar het Oosten en zijn manier van leven kijkt.

Wat is 'het Westen'?

Wat is 'het Oosten'?

Het Westen is Een beetje van jezelf, een beetje van Maggi.

Het Oosten is soto ajam of babi pangang.

Oriëntalisme is Lekka Lekka, van Lassie! Die dikke malloot uit die reclame met dat nep-accent. Oosters.

Als je het niet begrijpt, reageren.

Ter illustratie bij zijn verhaal over oriëntalisme introduceerde de docent ons het begrip "The Great Chain of Being", afgeleid van het gelijknamige boek van W.J. Lovejoy. Wat deze chain-theorie inhoudt, zien we in het plaatje. In een verticale voorstelling van de aarde en alles wat daar gebeurt, is God het allerhoogste. Dan komt de hemel met zijn angels & demons, dan de mens (man boven vrouw, welja), dan de dieren, de planten en tenslotte de stoffen ín de grond.

Lang ging het 'ontwikkelde' Westen er vanuit dat de wereld zo in elkaar stak. Tót aan de Franse Revolutie: liberté, egalité, fraternité.

Met de chain-theorie in het achterhoofd kon de kolonisator achteloos het systeem van slavernij goedpraten. "De orde der dingen is afhankelijk van hiërarchie. Alles wat zich in de ketting ónder jou bevindt, mag door jou gebruikt worden." Inderdaad, gebruikt. De Portugese, Spaanse en Nederlandse ontdekkingsreizigers bekeken de donkergekleurde bewoners van de vreemde gebieden alsof ze water zagen branden.

Waren het hoogontwikkelde dieren? Of halve mensen?

De ontdekkingsreizigers, bijbel onder de arm, in het hoofd en in het hart, redeneerden als volgt:

"Als de zwarten tot de dieren behoren, mogen we ze gebruiken. Maar behoren ze daadwerkelijk tot de mensen, dan moeten we ze voor hun eigen bestwil Verlichten." Wat betekende dat ze als slaaf verhandeld werden en zich, meestal kwaadschiks, tot christen lieten bekeren.

Uit memoires blijkt dat veel westerlingen de donkere vreemdelingen zelfs in het dierenrijk tot de middenmoot veroordeelden. Ze hadden meer ontzag voor de machtige olifanten. Die hadden zo'n fantastisch geheugen. Als je ze ooit een dienst bewees, vergaten ze dat hun leven niet meer.

Denk aan het jongetje uit de Rolo-reclame.

Waarom ik dit allemaal opschrijf? Het lijkt me niet verkeerd eens een informatief blogje neer te zetten. Al is het alleen maar omdat het bijdraagt tot mijn eigen begrip van de stof.

Toch?

Meid

2008-11-10T01:11:00.006+03:00

In de rust van ADO-Heerenveen beleeft de D1 zijn finest hour. Vijf jongetjes mogen op het grote veld latje-schieten. Er is een camera van ZappSport bij. De rest van de D1 pept

z'n teammaatjes op. Tandjes knarsen.

Het spel begint. De vijf mogen ieder een poging wagen vanaf 10 meter. Het derde jongetje juicht. Hij heeft als enige de lat geraakt. Het publiek schaart zich achter hem. De volgende is aan de beurt. Hij heeft lang rasta-haar. Een man achter me schatert. Godvah, is dat écht een gozah? Rasta schiet. Veel te laag.

Voor de tweede poging ligt de bal op 15 meter van de goal. Het jongetje dat als eerste mag, knalt ongenadig hard raak. De grote mannen van Noord klappen voor hem. Rasta is weer als derde, maar schiet ongecontroleerd naast. Het is stil. Shit.

De derde en laatste ronde begint, en de jongens moeten nu van twintig meter. Een rake bal levert vijf punten op in het ZappSport-klassement. Moeilijk zat; de eerste drie missen hopeloos. Dan is rasta aan de beurt. Spelertjes en publiek zijn stil, dit voelt aan als de Champions League-finale. We gunnen hem zijn moment. Dan iets prachtigs - de man achter me, zachtjes.

Kom op meid.

Rasta schiet, het komt vanuit z'n tenen. Lat!

Daarna de ereronde. Ze glimmen.

Onze nummer 40

2008-11-10T00:41:00.004+03:00

Plaatsvervangende zenuwen.

Natuurlijk hadden we vanmiddag alle vertrouwen in hem. Wie Kai een beetje kent (en wij kennen hem intussen heel wat beetjes) weet dat hij zich nooit gek laat maken, in welke situatie ook. Maar toch. Zijn jongensdroom werd in de loop der jaren ook ónze droom, en in de aanloop naar de Grote Dag hadden we alle mogelijke (doem-)scenario's al doorgenomen.

Maar alles kwam terecht.

Kai bleef negentig minuten op de been. Zijn fouten waren op een pink te tellen. Zijn directe tegenstander werd er na een uur afgehaald. Hij onderscheidde zich verdedigend én aanvallend. Wij genoten op Midden-Noord tussen de harde kern, die de debutant al voorzichtig een beetje van z'n liefde gaf.

Hese, Hese, Hese. Uit 'n keel of vijf. Hoe prachtmuziek melodieloos kan zijn.

Dat die ouwe Kalou vijf minuten voor tijd scoorde, was minder dan jammer. Onze vriend en held is prof. En als je het iemand gunt, is hij het wel.

Onze nummer 40.

Zwart wint

2008-11-05T15:18:00.005+03:00

Ik herinner me nog goed een godsdienstles van mijn Grote Kale Leraar Blaak, een jaar of vijf geleden. Een godsdienstles die, godzijdank, niet over God ging.

Let op die Obama jongens, zei hij. Een vedette op Harvard, Keniaanse roots. Die wordt nog eens president van Amerika. Ja ja, dachten wij, en keken op de klok aan de muur.

Zie hier. A change we can believe in.

YES!
YES!
YES!

What is an American? Slaven en Indianen

2008-11-03T18:08:00.004+03:00

Komkommertijd, want tentamentijd. Voor het einde van het blok nog één keer blokken, in de hoop 15 welkome studiepunten bij de kunnen schrijven.

Het gaat om de prachtigste namen.

Seneca, Yuchi, Hector St.-John de Crèvecoeur, Frederick Douglass, Walt Whitman, Samson Occom, Olaudah Equiano, Nathaniel Hawthorne, Ralph Waldo Emerson, Edgar Allan Poe.

En de prachtigste teksten die daar bijhoren.

"Creation of the Whites", "Handsome Lake", "What is an American?", "The Fall of the House of Usher", "The Adventures of Huckleberry Finn", "Rip Van Winkle".

In mijn Heath Anthology of American Literature staat álle literatuur die je gelezen móet hebben, wil je jezelf een beetje kenner noemen op dit gebied. De oral narratives, de wijze levenslessen der indianen, de hartverscheurende slavenmemoires, de briljante jeugdverhalen vol symboliek; ze geven een fascinerend beeld van Amerika en hoe het allemaal begon, en nog boeiender, hoe het zover heeft kunnen komen.

Maar daar ben ik nog niet. Nog lang niet.

Ik ben maar een twintigjarige student die soms wou dat -ie Huck Finn was. Zou John McCain, de model-Amerikaan, zijn klassiekers kennen? Tip voor die ouwe: lees, goed, de Letters of an American Farmer van St.-John de Crèvecoeur. Obama wil ik het verhaal van Frederick Douglass aanraden. Now that was a strong black man!

Sorry, het schrijven wil niet echt lukken. Aan de studie maar weer.

Update: Op zijn MySpace-pagina (Obama everywhere, inderdaad!) noemt de toekomstige president "Self Reliance" van Emerson als een van zijn favoriete teksten. Mooi, maar moeilijk. Heeft te maken met het vasthouden aan principes.

"It is easy in the world to live after the world’s opinion; it is easy in solitude to live after our own; but the great man (or woman) is one who in the midst of the crowd keeps with perfect sweetness the independence of solitude."

Cowart

2008-10-28T17:07:00.002+03:00

Nog een week tot election time en de politie verijdelt een aanslag op Barack. Twee neonazi's van 18 en 20 hadden hem én een totale 'zwarte' school willen afslachten.

In smoking, compleet met hoge hoed. All white.

De heren Cowart en Schlesselman werden op tijd gepakt, op het platteland van Tennessee. Cowart en Schlesselman. Laf en nazi.

Wat als het was gebeurd? Ja, wat dan. Niks meer. Emigreren naar Noorwegen, leren schaatsen en lekker in wollen rendiertruien gaan lopen. Tv en pc de deur uit; bekijk het allemaal maar.

Maar Barack leeft nog en is oerend hard op weg naar het presidentschap van het meest gestoorde land ter wereld. Ze hebben hem nodig, daar. En wij hier.

Wyclef Jean, de artiest geboren op Haïti, filosofeert in If I Was President:

If I was president,
I'd get elected on Friday,
Assasinated on Saturday,
and buried on Sunday.

Nog een week.

Thuus bij Guus

2008-10-23T15:27:00.002+03:00

Sommige dingen moet je gewoon doen, zonder er al teveel bij na te denken. Als Guus Meeuwis Den Haag aandoet voor een optreden in ons Paard, zijn wij daarbij.

Guus had er zin in, dat zeker. Wel jammer dat hij zijn nieuwe album nog aan de man moet brengen; het ging ten koste van een paar hitjes waar we op gehoopt hadden.

Het bliksemde niet en het regende geen meters bier. Maar wat dondert dat als je met je vrienden bent?

We vulden de longen en zongen, hosten, dansten, sjansten en genoten. We waren student. Het was me een nacht.

Opvallend veel huisvrouwen in het publiek trouwens.

Laten we proosten
Op het leven

Laat het leven
Je omarmen

Overmars

2008-10-18T13:49:00.003+03:00

Gisteravond laat zag ik Go Ahead met 1-0 winnen van RBC. Normaal gesproken is dit zelfs voor mij een wedstrijd uit de ondercategorie, ware het niet dat ik voor het eerst in zes jaar mijn jeugdidool weer zag voetballen. Marc Overmars stond als vanouds linksbuiten.

Een held was hij voor ons, en in het gouden Ajax van '95 de enige échte Godenzoon. Als Overmars de bal kreeg, wist je dat er iets gebeuren ging. Hij was klein maar snel, een ster in simpelheid, de verpersoonlijking van Snelle Jelle. Overmars was Ajax, wij waren Overmars. Nog zie ik de poster voor me. De man in actie, het gezicht getekend door fanatisme en concentratie. Zó goed.

Niet alleen als voetballer bewonderden we hem. We wisten dat hij getrouwd was met Miss Nederland, en in de rondslingerende meisjesbladen van onze zussen zagen we zijn foto's omringd door hartjes. Ajax' nummer 11 was alles wat wij wilden worden. En hij liet zien dat we daar niet eens zo groot voor hoefden te worden.

Toen ik in augustus las dat hij zijn comeback zou maken bij de Eagles, zijn eerste club, dacht ik aan wat hij bij zijn échte afscheid als prof in 2004 vertelde: "Mijn rechterknie heeft me veel problemen bezorgd en is er nu de oorzaak van dat ik niet meer op het niveau kan spelen dat ik zelf voor ogen heb. Er zit bijna geen kraakbeen meer in..."

Doe dat nou niet, dacht ik nog. Het is goed zo.

Sinds Go Ahead-RBC weet ik dat het inderdaad in 2004 had moeten eindigen. Overmars op een winderig veld in Deventer, dat is burlesque. Mijn held zonder kraakbeen voor een handvol pubers tussen een zooi campingvoetballers, en dat als 36-jarige. Hij was het porselein in een kast vol olifanten.

Overmars kwam in de korte samenvatting één keer goed in beeld. Balverlies. Je zag die blik.

HawaiiTunes

2008-10-13T14:47:00.005+03:00

Sinds een paar maanden heb er er een nieuwe hobby bij: ukulele.

Que?

De ukulele, ook wel casual afgekort tot uke. Dat is zo'n klein Hawaii-gitaartje, meestal viersnarig en een garantie voor vrolijkheid. Ik vond er eentje op Marktplaats voor twintig euro en besloot hem voor de grap te kopen. De stufi was net binnen, en dan word je nog wel eens overmoedig als het op je uitgavenpatroon aankomt. Met dat vreemde gitaartje kon ik het risico wel nemen.

Wat ik niet wist, is dat ik in een mum van tijd hooked zou zijn. Ieder niks-te-doen-momentje van de dag (en dat zijn er best veel, vergis je niet), pak ik m'n altijd binnen handbereik liggende schatje voor een vrolijk riffje. Ik ga geen les nemen of zo, het moet natuurlijk wel leuk blijven.

Al zou ik wel een Mozartiaanse autodidact moeten zijn, wou ik mezelf dit aanleren:

Al willen we wel naar dit niveau toe, natuurlijk. Kom op hè.
Misschien dat een tripje naar Hawaii wonderen doet!

Broodslag

2008-10-09T22:10:00.004+03:00

Ik zit op een bankje en kijk uit over het meer. Het zonlicht weerkaatst klassiek in het water, en er staat geen zuchtje wind. Het kwakend improvisatiekoor doet de varens bescheiden trillen. Het is Poolse landdag bij de eenden. Waar zouden ze het over hebben? Wilders? Het weer? Het IJslandse inflatiespook?

In de nabije verte tuffen auto's, maar het is een dag voor paard en wagen. In Overvecht voelt de dorpse sfeer als een tweede huid. Eentje is voor vanmiddag trouwens best genoeg. Het is zomer in oktober.

Er rent een hond langs me heen. Dotje, pak. De eenden kijken spottend toe. Je hoort het ze denken. Dotje. Altijd die honden met hun haast. Kinderachtig gedoe, en wat valt er nou te hijgen? Een kleuter trippelt naar het water met een zakje brood. Er is niet genoeg voor iedereen. Onbehagen. Ook de luchtmacht nadert nu, zelfverzekerd, op het arrogante af. We pakken die eenden.

Ik hou m'n adem in. Dit is stilte voor de storm.

Whitman

2008-10-06T14:30:00.007+03:00

Sinds ik mezelf heb binnengelaten in de wondere wereld van "American Literature and Culture before 1900" lig ik vrijwel elke nacht een uur wakker. In mijn hoofd duizelt het; de prachtigste Engelse zinnen en passages springen als schapen over de dam. De wonderen van de taal geven geen rust, juist niet. Daarvoor fascineren ze teveel.

Voor volgende week staat een oral presentation op de rol. Aan de klas moet ik een tekst uit ons GVR-vuistdikke boek* presenteren. Het wordt een gedicht van Walt Whitman over de Amerikaanse burgeroorlog.

Vigil strange I kept on the field one night;
When you my son and my comrade dropt at my side that day,
One look I but gave which your dear eyes return'd with a look I shall never forget,
One touch of your hand to mine O boy, reach'd up as you lay on the ground,
Then onward I sped in the battle, the even-contested battle,
Till late in the night reliev'd to the place at last again I made my way,
Found you in death so cold dear comrade, found your body son of responding kisses, (never again on earth responding,)
Bared your face in the starlight, curious the scene, cool blew the moderate night-wind,
Long there and then in vigil I stood, dimly around me the battle-field spreading,
Vigil wondrous and vigil sweet there in the fragrant silent night,
But not a tear fell, not even a long-drawn sigh, long, long I gazed,
Then on the earth partially reclining sat by your side leaning my chin in my hands,
Passing sweet hours, immortal and mystic hours with you dearest comrade -- not a tear, not a word,
Vigil of silence, love and death, vigil for you my son and my soldier,
As onward silently stars aloft, eastward new ones upward stole,
Vigil final for you brave boy, (I could not save you, swift was your death,
I faithfully loved you and cared for you living, I think we shall surely meet again,)
Till at latest lingering of the night, indeed just as the dawn appear'd,
My comrade I wrapt in his blanket, envelop'd well his form,
Folded the blanket well, tucking it carefully over head and carefully under feet,
And there and then and bathed by the rising sun, my son in his grave, in his rude-dug grave I deposited,
Ending my vigil strange with that, vigil of night and battle-field dim,
Vigil for boy of responding kisses, (never again on earth responding,)
Vigil for comrade swiftly slain, vigil I never forget, how as day brighten'd,
I rose from the chill ground and folded my soldier well in his blanket,
And buried him where he fell.

Ik moet en zal dit begrijpen. Passende achtergrondmuziek heb ik in elk geval al gevonden. Fleet Foxes. Tiger Mountain Peasant Song. Wow.

*The Heath Anthology of American Literature; net geen 2700 pagina's.

Sint-Mesrob

2008-10-02T14:42:00.005+03:00

Paulo Coelho leert me dat ze in Armenië de Dag van de Heilige Vertaler vieren.

Wat moeten we ons daarbij voorstellen?

Op die dag vullen de kerken zich met duizenden en duizenden mensen ter ere van Sint Mesrob. Hij schiep het Armeense alfabet, vertaalde de Bijbel voor zijn landgenoten en liet hen ook kennismaken met de belangrijkste Griekse, Cyrillische en Perzische teksten. Je zou dus kunnen zeggen dat de Armeniërs hun identiteit - whatever that may be - aan hem te danken hebben.

Sint-Mesrob, de Heilige Vertaler. Ik denk aan mijn ouders, die terwijl ik over hem lees druk aan het werk zijn. Vertalen.

Ik zie hun ochtendritueel voor me. Vroeg op, dat sowieso. 'n Koffietje mee, achter de pc en samen aan de slag. Door honderden, duizenden regels hebben ze zich de afgelopen jaren heengeworsteld. Spaans-Nederlands, Nederlands-Spaans, Spaans-Engels; hun talenknobbel draait overuren. En dat allemaal zodat wij kinderen kunnen studeren.

Wanneer die heilige wordt vereerd? 9 Oktober. De trouwdag van mijn eigen Sint-Mesrobs. Geniaal hè?

Tussen bal en bier

2008-09-28T14:45:00.004+03:00

Marine 1-uit dus, gisteren.

Uit de kluiten gewassen kerels? Ja.
Allemaal? Nee.

Lieverdjes? Nee.

Sportief? Ja hoor. Wel hard.

Konden ze voetballen? Nèh...

Wonnen wij? Wat een vraag, natuurlijk. 2-3.

Blij met 2-3? We hadden er tien kunnen maken, maar de punten zijn binnen.

Of we ons met het hele team wilden overschrijven naar hún club, om daar het eerste elftal te gaan vormen? Bedankt voor het aanbod.

Het was een heerlijk middagje voetbal.

Mullah Nasrudin en de drie wijze mannen

2008-09-25T17:07:00.005+03:00

Ongeveer een jaar geleden was ik aanwezig bij een college getiteld "Spot en satire in de islamitische wereld". Nu was mijn simpele vooronderstelling dat moslims onmogelijk humor konden hebben, gezien de rampen die bijvoorbeeld een simpele cartoon al veroorzaakt heeft.

Mis poes.

De docent introduceerde ons Mullah Nasrudin, "de domme imam". Zoals wij in Nederland Belgenmoppen kennen, gieren ze in de Iraanse theehuizen om Nasrudin. Hij laat ons inzien hoe dun de scheidslijn tussen oneindige wijsheid en domheid is.

Op een dag waren drie wijze mannen op weg naar een land waar zij hoopten antwoorden te vinden op de grootste vragen van hun tijd. Toen ze aankwamen vroegen ze naar de wijste man in de omgeving. En Nasrudin was de wijste, zo zei men.

De eerste wijze man begon met zijn vraag: "Waar is precies het midden van de wereld?"
"Dat is precies onder mijn rechter hiel," antwoordde Nasrudin.
"Hoe kun je dat bewijzen?" vroeg de eerste wijze man.

"Als je me niet gelooft" antwoordde Nasrudin, "meet het dan en je zult zien."
De eerste wijze man wist hierop geen antwoord, dus begon de tweede wijze man met het stellen van zijn vraag.

"Hoeveel sterren zijn er in de lucht?" vroeg hij. "Zoveel als de haren op mijn ezel," antwoordde Nasrudin.
"Hoe kun je dat bewijzen?" vroeg de tweede wijze man.
"Als je me niet gelooft," antwoordde Nasrudin, "dan tel je de haren op mijn ezel en dan zul je het zien."
"Dat is onzin," zei de andere. "Hoe kun je de haren op een ezel tellen?"
"Nou," zei Nasrudin, "Hoe kun je de sterren in de hemel tellen? Als het een onzin is, dan is ook het andere onzin." De tweede wijze man werd stil.

De derde wijze man begon geïrriteerd te raken door de antwoorden die Nasrudin gaf, hij zei:
"Het lijkt alsof je veel weet over jouw ezel, kan je me ook vertellen hoeveel haren er op zijn staart zitten?"
"Ja," antwoordde Nasrudin. "Er zijn precies evenveel haren op zijn staart als het aantal haren in jouw baard."
"Hoe kun je dat bewijzen?" zei de ander.
"Dat kan ik heel eenvoudig bewijzen," zei Nasrudin. " je kunt één haar uit mijn ezel z'n staart trekken voor elke haar die ik uit jouw baard trek. Als de haren op de staart van mijn ezel niet eindigen op precies hetzelfde moment als de haren in jouw baard, zal ik toegeven dat ik fout was."

Natuurlijk was de derde wijze man niet van plan om dit te doen, dus het publiek benoemde Nasrudin als winnaar van de argumentatie van die dag.

19 en 1

2008-09-22T14:48:00.004+03:00

Gisteren vertelde de NOS-commentator dat het middenveld van Feyenoord tegen Ajax een gemiddelde leeftijd van 19 jaar had. Dat zit zo:

Luigi Bruins: 09-03-1987
Leroy Fer: 05-01-1990
Georginio Wijnaldum: 11-11-1990
Diego Biseswar: 08-03-1988

Ongelofelijk eigenlijk. Deze vier waren gisteren misschien wel de besten aan Feyenoord-kant.

Ondertussen heb ik (18-07-1988) het geschopt tot Scheveningen 8. Ik voel me niet oud, maar het idee dat een jongen van zeventien in zijn kleine teen meer talent heeft dan ik in m'n hele lichaam, geeft toch stof tot nadenken. Waar is het misgegaan op mijn weg naar eeuwige voetbalroem? Het zullen wel de verkeerde schoenen geweest zijn.

Over Scheveningen 8 gesproken. Afgelopen week kregen we van de KNVB het schema voor de nieuwe competitie doorgemaild. Wij zijn een vriendenteam, doen het voor de lol en scoren vooral in de derde helft. Toch zou onze plaatsing in de zesde klasse perspectieven moeten bieden. Lijkt me niveau camping-elftal, en dat tegen kerels die onze vader hadden kunnen zijn.

Toch?

Jeroen hoopt dat we onze conditie vóór zaterdag nog even een 300%-boost geven. Ik denk meer aan een hele dikke spuit doping. Hoe zou gras smaken?

27-sep-2008

14:00

Marine 1 - Scheveningen 8

Militaire Sportterreinen

Sentiment

2008-09-20T17:04:00.005+03:00

Laat ik MTV nooit meer "never date your roommate!" horen blaten.

**

Een goeie vijf jaar geleden zocht een verliefde jongeman een zo goed als verliefde jongedame op toen zij zich onder de sterrenhemel van Tanzania bevond. Thuis in het studentenhuis in Leiden had het al gevonkt, maar in Afrika ging het pas echt vlammen.

Gisteren stonden de twee op hun mooist naast elkaar in de Hortus Botanicus. Het jawoord had ferm en overtuigend geklonken, haar vader had de zojuist voltrokken huwelijksverbintenis nog op magistrale wijze in een jasje van kalverliefde gegoten*.

Het was een dag waarop alles liefde was: de mensen, de omgeving, de liedjes, de taart, de woorden en zelfs het weer.

En ik? Het trotse neefje van de bruid. Ze is de eerste van 'onze generatie'. Wie zou de volgende zijn?

* Nina's Massai-waarde: 27 koeien.

Het gebeurde op 18 september

2008-09-18T16:37:00.000+03:00

Jep, we gaan het toch doen. Nu echt.

Cowabunga!

Draak

2008-09-18T07:37:00.005+03:00

Weer wat geleerd. Mijn Chinese sterrenbeeld is Draak.

Wat dat betekent? Veel goeds, als ik de meneren en mevrouwen die heel veel van Chinese astrologie weten mag geloven. Zo ben ik, net als de Slang, geboren onder het teken van geluk.

Andere Draken zijn onder meer de heren Nietzsche, Freud, Guevara, Warhol en Pelé. O Rei. Dan weet je het wel.

Trots, levendig, enthousiast, extravert, inspirerend en geestdriftig. Zomaar wat kwalificaties die op Draken van toepassing zijn.

Wow. I believe I can fly.